Vakantie 2015 – de foto’s

Ik pak de trein om twee mooie Europese steden te bekijken, Parijs en Venetie. Met de Thalys en TGV, maar dan vanaf het verste punt maar gewoon terug vliegen.

Externe links :

  • De foto’s
  • Vliegen naar huis

    Hoort het bij een reisdag, koud wakker worden? Het zorgt er in ieder geval voor dat ik voor 06:00 naast mijn bed sta. De koffer heb ik gisteren al gepakt. Nu is het alleen nog maar douchen, tien keer de kamer rond gaan om te kijken of ik echt niks vergeten ben. Dan naar beneden om uit te checken. Skyline van Venetië in de zon Twee keer moet ik een ontbijt verzoek afslaan. Erg vriendelijke mensen in dit hotel.

    Op tijd sta ik bij de bushalte. Wel vreemd om naar een vliegveld te gaan waar je niet op aangekomen bent. Nu moet je alles uitvissen. Maar zonder gekke dingen kom ik mooi vroeg bij de luchthaven. De borden onderweg hebben alleen maar Aeroporto erop staan, nergens staat Marco Polo erbij. Ik ben toch vaker hier geweest en dan kwam ik aan op Treviso, een een vliegveld, niet echt in de buurt. Onderweg even een kleine vertwijfeling gehad of ik niet stiekem naar Treviso onderweg ben. Pffeeww dat gaat goed, hallo Marco Polo.

    Inchecken gaat vlot. Het is weer lang geleden dat ik een koffer moest inchecken. Een prettig gevoel wel. Ook ben ik verleerd om geen drinken in de rugtas te houden. Ik heb dat dus wel en wordt vriendelijk verzocht dit in te leveren bij de security check. Mooi weer boven Europa Straal vergeten, sorry hoor.

    Marco Polo is groter gegroeid sinds is hier voor het laatst geweest ben. Mijn allerlaatste dagvlugje met de KLM was hier naartoe. Toen moesten we van aankomst buitenom naar vertrek lopen. Nu is het een middelgroot vliegveld met shops en eetgelegenheden. Een uurtje maak ik vol met wachten en rondkijken. Dan is het aansluiten bij de inmiddels lange rij wachtende voor de gate. Met de tweede bus van gate naar het vliegtuig en gauw gaan zitten op stoel 18A aan het raam.

    De vlucht is meer dan goed. Heel Europa, of in ieder geval daar waar ik overheen vlieg, is wolkeloos. Ik heb perfect zicht op de Alpen, Duitsland, België, Zeeland en Zuid-Holland. De compactcamera maakt overuren. Echt een ouderwetse vlucht als in de tijd van mijn Dagvlugjes periode. Vliegen omdat het zo verschrikkelijk leuk is.

    Op Schiphol doe ik het rustig aan, ook alweer een tijd geleden dat ik hier rondgelopen heb, Hoek van Holland ik denk dat het India 2012 geweest moet zijn.Onderweg naar de koffer bel ik Pa om te zeggen dat ik weer in Nederland ben en een Sms’je naar Annie met een zelfde soort bericht. De eerste koffers rollen net de band op als ik er aan kom. Nergens voor nodig om in een ruk van vliegtuig naar bagage hal te lopen. Gewoon lekker rustig aan.

    Voordat ik instap nog drinken kopen bij de AH. Een Steakhouse XT bij de Burger King. Dat kan ook wel, het is tenslotte net twaalf uur geweest. Dan zoek ik de trein op. De eerste trein die ik neem is de stoptrein naar Utrecht Centraal. Als ik dan in Weesp overstap, dan heb ik bijna geen wachttijd en kan ik blijven zitten tot Kampen Zuid. Heerlijk in het zonnetje kijk ik nu eens naar een Hollands landschap met een Hollandse lucht erboven. Ik ben weer thuis.

    Venetië deel 2

    Het lijkt een mooie dag te worden. Als ik het rolluik omhoog trek schijnt de zon al. En het is nog niet eens acht uur. De vakantie routine uitvoeren en dan naar het ontbijt. Het zal de laatste keer worden. Morgen wil ik vroeg weg en het ontbijt is pas vanaf 07:30. Ik laat het me nu heerlijk smaken.

    Nog een beetje rommelen op de kamer en dan weg de stad in. Het is inderdaad heerlijk weer. Het is minder fris dan zondag. Met het treinkaartje van “gisteren” reis ik naar Venezia Santa Lucia. Hier koop direct maar een kaartje voor de terugweg. Dan omzeil ik de lange rijen van de namiddag tenminste. In Ghetto van Venetië Maar als je dan achter een twijfelaar staat is de tijdwinst teruggebracht tot nul.

    Vanaf het station loop ik naar links. Daar ergens moet het oorspronkelijke Ghetto zijn. De wijk waar vroeger alle joden verplicht moesten wonen. De naam die nu over de hele wereld gebruikt wordt. Ik dwaal te veel naar links, maar op de weg terug bevind ik me toch ineens in het Ghetto. Gisteren gelezen dat hier de huizen wat meer verdiepingen hebben omdat het oppervlakte niet vergroot werd. Dan maar de lucht zullen ze wel gedacht hebben. Ik tel bij sommige gebouwen inderdaad 6 verdiepingen. Normaal is hooguit drie.
    Mijn andere belofte los ik hier in deze wijk in. Ik ga een bakkie koffie drinken aan de bar. Hoewel ik binnen sta is het uitzicht prima. Je zou alleen al vanwege de aantrekkelijke bediening hier de hele dag willen blijven staan. Maar dat doe ik toch maar niet. Met afrekenen nog vlug een broodje ham/kaas voor later mee bestellen.
    Ik kom weer bij de hoofdroute uit. Een paar staatjes door en ik ben weer bij een vaporetto halte. Richting P’le Roma. Bij de Coop wat te drinken inslaan en dan zoeken naar lijn 4.1 of 4.2. Deze gaan naar Fondamente Nove (F’te Nove). Vanaf hier vertrekt lijn 12 naar Burano. Dit eiland heb ik nog niet afgevinkt. Vandaag maar doen, nu we er toch zijn.

    Met een kleine 45 minuten ben ik op Burano. Onderweg zie ik de boten die terug gaan al redelijk uitpuilen. Bij afmeren staan al genoeg mensen te wachten om te vertrekken. Populaire bestemming wel, inderdaad erg druk in de straatjes. Zelf loop ik ook een rondje Burano. Straatje op Burano Groot is het niet, wel heel erg kleurrijk. Ieder huis heeft een eigen kleur. In de hoofdstraat zitten alleen: bars, restaurants, souvenirwinkels en handwerk- of kantwinkels. Om dat laatste staat Burano bekent, kant. Na een volle ronde Burano kom ik terug bij de halte. Ik laat er een voor gaan. Ander moet ik 45 minuten staan en daar heb ik geen zin in. Ik wacht heerlijk in het zonnetje op de volgende boot.

    Even twijfel ik om op Murano eraf te gaan, maar het blijft bij twijfel. Ik vaar door naar F’te Nove. Hier neem ik de boot terug naar Cimitero. Het eiland van Venezië waar de Venetiaan zijn laatste reis naartoe maakt. Voor een begraafplaats is het er erg druk. Ik ben er laat in de middag maar er willen genoeg mensen instappen als ik uitstap. Bij de poort van de begraafplaats mis ik het bordje met verboden te fotograferen. Ik klik wat foto’s, maar goed voelt het inderdaad niet. Isola di San Michele, zoals het eiland heet, heeft normale graven zoals wij die ook kennen, maar op een ander stuk staan alleen maar mausoleums. Voor de families met meer geld. Het eiland is een en al rust.

    Ik laat twee boten schieten. Halte Cimitero ligt tussen Murano en Venetië. Iedereen is op weg naar Venetië, de boten zijn afgeladen vol. Ook wil ik alleen de 4.1 hebben. Cimitero, Isola di San Michele Deze gaat via de korte route terug naar het station. De lange route heb ik vanmorgen al genomen. Nu maak ik de cirkel rond.

    Op het station ga ik mijn laatste 50 euro biljet klein maken. Ik moet de toeristenbelasting contant afreken zo las ik in de hotellift. Met 50 aankomen zetten vind ik dan te veel van het goede. Het treinkaartje stempel ik af en ik stap in de 18:04 richting Trieste. Na 10 minuten mag ik er weer uit. Op Mestre bij de Mac neem ik alleen een hamburger 1955. Deze moet nog gemaakt worden en is daarom goed warm als ik hem krijg. Ook gelijk maar het buskaartje voor morgenochtend kopen. Ik moet vroeg weg en wil met lijn 15 naar Marco Polo gaan. In de bus kun je hier meestal niks kopen, dat regel ik nu maar vast, hebben is hebben. Nog snel wat te drinken halen en daarna in het hotel al de plichtplegingen regelen. Dan blijft morgen alleen het inleveren van de kamer sleutel over.

    Ik ben klaar voor vandaag.

    Venetië deel 1

    De uitstraling van de kamer klopt helemaal met het slaapcomfort. Ik wordt goed uitgerust wakker. Tot mijn vreugde kan ik ook thuis weer inloggen. Ik zet de blog van gisteren gelijk online. Zal wel een KPN hikje geweest zijn.

    Bij het ontbijt is weer even zoeken hoe het er hier toegaat. Het ziet er qua aanbod hetzelfde uit als in Milaan, alleen het smaakt wel beter. Hoog water in de Laguna Die Italianen houden wel van een stukje zoete cake bij het ontbijt. Er is een ruime keus. Een Engels ontbijtje hebben ze hier niet, daar zal Italië wel te ver van Groot Brittannië voor liggen. Een warm gekookt eitje hebben ze wel, dat ding moest alleen een beetje goed te pellen zijn.

    Ik gok dat ik de jas niet nodig heb vandaag. In een t-shirt en witte polo stap ik naar buiten. Toch wel frisjes zo, maar terug ga ik niet. Ik koop een enkeltje Venezia Santa Lucia a 1,25. Op een speciale monitor worden alleen treinen die VE St L aan doen getoond. Ik loop naar perron 5 en kan dan bijna gelijk instappen. Het is dezelfde trein als waar ik gisteren mee uit Milaan kwam. Hoe ik dat kan zien? Hoog water op het San Marco plein Een deur van wagon 5 is de ruit van stuk. Net of iemand het ruitje heeft ingetikt als bij een auto, ook dit is met plastic dichtgeplakt. Dit had de trein van gisteren ook. Dus…

    Venetië is al na 10 minuten. Ik blijk zelfs zwart gereden te hebben. Het kaartje heeft geen datum zoals in NL, voordat je instapt moet je dus stempelen. Ik zie die stempel apparaten pas op Venetië. Wordt dus een koopje morgen.
    Ik blijk niet de enige te zijn die de stad in wil, er is een ruime keuze in nationaliteiten en daar hebben ze per land ook nog eens een veelvoud van afgevaardigd. Wat opvalt is dat Japanners en Chinezen in overtal zijn.

    Ik koop eerst maar eens een 48 uur openbaar vervoer kaart a 30 euro. Pitoreske doorkijkjes Kan ik in en uitstappen waar ik wil. Wel moet je bij iedere opstap de kaart scannen, maar dat wijst zich vanzelf, anders gaat het poortje niet open. Eerst maar eens lijn 2 naar het San Marco plein. De boot gaat boven langs Venetië.

    Het is druk op het plein, veel mensen op een kluitje. Een van de redenen is dat het vloed wordt en vandaag het plein onderwater komt te staan. Ik zie bij afvoerputten op het plein het water eruit komen. Nee, dit wordt hem niet. Toch wat sfeer foto’s maken en dan vlug weg. Ik pak de eerstvolgende boot naar de overkant, halte Salute. Hier staat een kerk, St Maria della Salute die ik veelvuldig gefotografeerd heb, maar nog nooit van binnen. Ook een mooie bestemming omdat het toch nog wel erg fris is. NVP (Nieuw Venetiaans Peil)Na de kerk blijf ik aan deze kant van de stad. Ik loop binnendoor richting de voetbrug over Canale Grande. Onderweg kom ik langs een pizzeria. Aangezien het toch al tegen twaalf uur loopt gelijk maar een stuk gekocht. Stuk pizza a 2,50, blikje Coca Cola Zero 2 euro, een bank met uitzicht op het kanaal, gratis.
    Na de brug loop ik een beetje te zwerven. Mooie straatjes, leuke pleintjes, doodlopende weggetjes waar je niet droog overkomt. En, de temperatuur is gaan stijgen, de zon is achter de wolken verdwenen. Wordt het toch, nee, is het toch zeer prettig vertoeven hier in Venetië. Ik loop ook rond met een gevoel van, “kijk mij nu eens op een zonnige zondag door Venetië lopen”. Eigenlijk onbetaalbaar.

    Op een of andere manier kom ik toch weer in de buurt van het San Marco plein uit. Ik neem lijn 1 richting Rialto brug. Op de stop bij de brug stap ik uit en meng me onder de honderden toeristen en tientallen zwarthandelaren. Over de brug loop ik langs het water. Weg van de drukte. Bij een winkel koop ik twee blikjes Zero a 1,10 p/st. Met een zakje chips om het weg te spoelen. Ik kom langs een halte en stap weer op de boot. Bij het treinstation stap ik uit. Langs de waterkant en onder de starende blik van een duif eet ik het zakje chips leeg. Blijkbaar is er vandaag een kleine demonstratie aan de gang op Piazzale Roma (busstation). Veel mensen met vlaggen lopen hier naar toe. Op een van de banieren staat “Onafhankelijk Veneto”. Canale Grande vanaf de Rialto brug Ah, willen ze dat.

    In de buurt van dit plein weet ik een Coop te zitten. Drinken kopen tegen supermarktprijzen vind ik beter. Twee appels om eens iets anders te nemen. De supermarkt ligt bij het vertrekpunt van lijn 1 naar het Lido. Er staan weinig mensen te wachten en als ik aan boord stap gaat er niemand rechtsvoor op de stoel zitten. Ik dus wel. Zo zit ik eerste rang om Canale Grande aan mij voorbij te zien glijden. Met de camera in de aanslag, de zon om het schouwspel vrolijk bij te lichten, klik ik dat het een lieve lust is. Zo blijf ik zitten tot op Lido. Op een klok met vertrektijden zie ik dat het al voorbij vieren is. Ik volg de stroom mensen het eiland op. Halverwege kom ik bij een eettentje waar ze spaghetti di pomodoro verkopen. Doe er ook nog maar een Zero bij beste meneer. Als toetje neem ik een Gelati met drie bolletjes. Hier knap ik weer een beetje van op. De maag was al aan het rammelen. Wonderbaarlijk hou ik de witte polo ook helemaal wit.
    Op de Sports-Tracker App zie ik dat ik al halverwege Lido ben, korte kant wel te verstaan. Zover heb ik niet eens gelopen. Dan kan ik dat andere kleine stukje ook nog wel lopen. Ergens in Venetië Zie ik de Laguna eens aan de andere kant. Maar veel valt hier niet te zien. ik heb geen zin om op het strand te gaan zitten. Wel zie ik veel grote vrachtschepen in de verte die Venetië gaan aandoen. Via dezelfde weg loop ik weer terug naar de boten.

    Ik neem de 5.1. Ik ben wat laat en moet jammer genoeg blijven staan. Steeds meer mensen komen erbij, erg weinig mensen gaan eraf. Op een paar haltes gaat er niemand af. Omdat de wanden van de boot toch al bol staan mag er ook niemand meer bij. Wel lullig als je aan boort wilde gaan. Tja, zondag in Venetië zal wel extra druk zijn.

    Bij het trein station ga ik eraf. Zoek een korte rij om een kaartje voor Venezia-Mestre te kopen. Dit keer stempel ik hem wel af. De trein is er net. Op het bord op het perron zoek ik de bevestiging dat deze trein echt wel op Mestre stopt. Zou toch sneu zijn als ik Mestre voorbij zie glijden onder weg naar verre oorden. Ik lees op de rolkrant Mestre (18:41). De trein vertrekt om 18:31 dus dat zal wel goed zitten.
    Op het vasteland koop ik toch nog een klein broodje voor de avond. Drinken en ander vast voedsel heb ik nog genoeg op de kamer. Het restaurant op de hoek van de straat is gesloten. Maar een Italiaanse pizza stuk heb ik al gehad. Hier hoef ik het niet meer om te doen. Maar goed dat ik al vol zit.

    Ik kleed me om in wat loszittens en plof op bed. Je moet toch wel van goede huize komen wil je me vanavond hier wegkrijgen.

    Frecciabianca naar Venecia-Mestre

    Hotel New York is van een gloerie die al een tijdje vergaan is. Misschien dat het vroeger gebruikelijk was om je buren te horen. Nu vind ik dat niet meer van deze tijd. Gehorige boel is het wel een beetje. Geluk dat ik de oordoppen mee heb. Ook het ontbijt volstaat, maar van hoge kwaliteit is het niet, ik heb wel eens beter gehad. Milaan Centraal Station Maar goed dat ik maar één nachtje blijf.

    Vandaag weer een reis dag. Ik heb de tijd om Milaan Centraal een beter te bekijken. Groot, groter, groots, misschien zelfs wel majestueus. Dat is waar dit station voor staat. Toch eens de geschiedenis van het station nalezen. Hier geen toegangspoortjes, maar wel treinbiljet controle. Zonder kaartje kom je niet bij de treinen in de buurt. Mijn trein blijkt naar Trieste te gaan. Maar dat doet ie in ieder geval 10 minuten te laat. En leeg gaat ie er ook niet naartoe. Veel mensen (waar onder ik) schuifelen als makke schapen naar het perron nummer 5. De trein is er niet eens, maar komt gelukkig wel binnen rijden. Ik zoek wagon 4 en dan zitplaats 5a. Ik moet nog wel een gezin wegsturen, maar dan kan ik zitten. Als de trein gaat rijden blijk ik wederom aan de zon kant te zitten. Nu kan ik niet schuilen en zit in de volle zon. Gezellig, iedereen gaat mee. De zweetdruppel paarlen langdurig over mijn gezicht. Maar gelukkig gaat dat ook weer over.

    Kleine zit plekken heeft de trein wel. Gebouwd op de lengte van de Italiaan. Niet voor een Noord Europeaan die ook nog eens te veel gewicht meeneemt. Op maar één stukje zit er iemand naast me. Bij de tussenstops verlaten genoeg mensen de trein en komen er weinig voor teurg. Na Verona kan ik zelfs de benen strekken. Dat maakt het net even aangenamer.

    Zoals ik al verwacht heb gaan er op Venezia-Mestre bijna alle passagiers eruit. Ik volg, want dit is ook mijn stop. Het loopt net tegen half één. Dit keer is het vinden van het hotel geen probleem. Een straat links van het midden. Ik kan helaas niet inchecken, tenminste daar ga ik maar vanuit, inchecken kan vanaf 14:00. Ik moet nog 90 minuten zien te overbruggen. Dat doe ik met een broodje die ik op het station koop. Ik eet het buiten op. Dan ga ik eens links staan, loop vervolgens naar de rechterkant van het station om dan weer terug te lopen. Niet snel, op ieder hoek wel minimaal 10 minuten blijven rondhangen. Maar nee, rechts is beter. Hier kan ik op een verhoging zitten, dat hou ik langer vol dan 10 minuten. Noord Italiaans landschap Aan banken doen ze hier niet, maar daar doen ze bijna nergens ter wereld aan op treinstations.

    Een paar minuten over twee sta ik bij de receptie van Hotel Paris. Ook nu weer ben ik vlot op de kamer. Eerst maar eens even tot rust komen, Hmmm, waarvan eigenlijk? Ik bel mijn zus omdat ze zeer snel reageert op mijn SMS. Ik hoor dat ze met z’n drieën op Schokland zijn.
    Dan om 15:15 loop ik het hotel uit. Ik blijf vandaag op het vasteland. Met Venetië om de hoek zal maar een heel klein gedeelte van de miljoenen toeristen deze stad bekijken. Misschien alleen de hotelgasten die hier slapen.
    Mestre heeft wel een aardig centrum. Onder het genot van een heerlijk lokaal ijsje kijk ik vanaf een hoek van een plein naar het zaterdagmiddag leven van deze stad. Mijn shirt mag ook meegenieten van het ijsjes. De smaak, geen idee, gewoon lekker. Ik heb het gekozen op de presentatie in de bakken. Iets paars en wit en iets bruin en wit.

    Met een omtrekkende beweging loop ik terug naar het hotel. Bij een supermarkt koop ik groots in. Ik blijf drie nachten slapen. Dus een sixpack halve liters water tegen supermarkt prijzen en wat versnaperingen om de avonden door te komen. Toren in Mestre De tas zit goed vol en die breng ik eerst maar eens weg. Wel jammer dat je in dit hotel je sleutel moet afgeven. Dat heen en weer geklep van mij vind ik zelfs niet plezierig. We doen het er maar mee. Morgen maar eens ventuno roepen, nu blijft het bij twenty-one (21).

    Rond zes uur loop ik weer naar buiten, ik moet nog avondeten hebben. Omdat ik de leesbril vergeten ben, ’t is namelijk lekker weer om zonder jas en tas te vertrekken – beide plekken waar een leesbril zit, ga ik maar niet naar het restaurant op de hoek. Een restaurant waar pizza op het menu staat. Zoals ik op het werk al heb geroepen, “Een paar dingen die ik daar wil proberen: pizza en een bakkie koffie aan de bar”, dat moet ik dan ook maar eens gaan doen dan. Hier in de buurt kan het prima. “Domani” (morgen).

    Op het station haal ik nog een keer een broodje. De grote M is ook vertegenwoordigt, maar hier heb ik even geen zin in. Ik neem een Calipso en met 1 euro extra mag ik nog een halve liter Zero pakken. Deze keer eet ik het binnen op. Calipso is hier een broodje tonijn in olijfolie en met hele olijven. Op de kamer kom ik er achter dat die grote uitwerking hebben op de stoelgang. Gelukkig zit ik niet in een suite, maar op een gewone kamer. Het gaat maar net goed. Een prima kamer is het trouwens. Erg goed om drie nachten te vertoeven. Het bed is stevig, wat ik wel prettig vind, de TV spreekt een klein beetje Engels en Duits, maar verder veeeel Italiaans. Zenders genoeg om de avond door te komen. En anders heb ik genoeg mee aan vertier.

    Previous Entries