Stedentrip Krakau – de foto’s

Mooi weer. Druilerig, regenachtig en hoosbui momenten tijdens de stedentrip naar Krakau. Een spiegelreflex camera die opspeelt. Een locatie die er om vraagt om gefotografeerd te worden om het te kunnen doorvertellen, maar eigenlijk ook weer niet een plek om onbezonnen te knippen.

Externe link :

  • De foto’s van Krakau
  • Terug naar Nederland

    Heel erg haasten hoeven we ons niet. Het vliegtuig gaat pas om twee uur. Wel moeten we zorgen dat we om 11:00 uitchecken. Nou dat zullen we ook pas om die tijd doen.

    Na het ontbijt gaan we nog even de omgeving bekijken. Al dagen lopen we langs een overdekte markt. Nu is het wel geopend. Maar meer dan bloemen, kleding, eten en drogisterij artikelen wordt er niet verkocht. Wel even geinig om gezien te hebben. Met een omtrekkende beweging lopen we naar het hotel terug. We lopen om een vervallen fort, Fort Kleparz, heen. Dan is het wachten tot het kwart voor elf wordt. Uitchecken.

    We hoeven niet naar het station te lopen voor de bus naar het vliegveld. We hebben ontdekt dat de bus route onze loop route richting binnenstad kruist. Ergens links zijn bushaltes, lijn 292 stopt hier ook. De bus zit goed vol als we instappen. Liv'Inn Aparthotel Krakau De chauffeur verkoopt geen kaartjes, wel is er een kaartjes automaat in de bus. Maar het is zo vol dat we die maar even niet bezoeken. Hoewel het later minder druk is in de bus laten we de automaat geheel links liggen. Toch één euro uitgespaard, maar prettig voelt dit niet.

    Op het vliegveld moeten we op T1 zijn. Het nieuwe gedeelte van het vliegveld. De bouw is nog volop bezig. Naast het stationsgebouw T1 zijn ze druk bezig met de aanleg van nog een gebouw. De budget maatschappijen hebben deze luchthaven zeker als Hub gekozen. Diverse Ryanair vluchten vertrekken hier vandaan. Norwegian.no heeft er een bestemming. Ook een gerenommeerde maatschappij als AlItalia zien we met een vliegtuig aanwezig zijn.

    Nu eten we wel iets voordat we inchecken. Een cola light en een Cheesecake moet genoeg zijn om Eindhoven te halen. Na de beveiliging, met scan en vooral dezelfde sacherijnige beambten zonder humor, komen we in een loei drukke vertrekhal. Een aantal vluchten staan op het punt van vertrekken en dat merk je aan de mensen die aanwezig zijn. Gelukkig weten we nog een stoel te bemachtigen en is het wachten op ons vertrek.

    Wederom is het vliegtuig erg vol. Maar een paar mensen herken ik van de heen vlucht. Ook deze keer hebben we rij 28. Maar nu zit ik aan het gangpad. De vlucht probeer ik te overbruggen door de ogen te sluiten, echt slapen is er niet bij. Gelukkig duurt de vlucht maar een kwartier langer dan de heenweg. Zo zijn we er voordat we er erg in hebben weer terug in Nederland.

    De vader van Ingrid staat buiten al te wachten. We rijden naar het huis van hem en Ons Mam. De moeder van Ingrid heeft Erwtensoep warm en broodjes gesmeerd. Voordat we naar Almere gaan eten we die heerlijk op. De eerste indrukken van de reis wordt hier ook verteld. Maar dan vertrekken we naar Almere. Die reis gaat vlot, ondanks een file op de A27 bij Utrecht. Die file blijkt op de parallelbaan te zijn. Wij hebben hier geen last van.

    Meteen met de trein naar Kampen ga ik niet. Eerst nog een klein beetje bijpraten met Ingrid, Jacklin en Tender. Altijd leuk om je petekind nog even te knuffelen.

    De trein van 19:37 brengt me naar huis. Op het perron van Almere stuur ik Annie een SMS-je en bel ik Pa. Dan met weinig uitzicht buiten, het is al donker, reis ik naar Kampen Zuid. Tijdens de wandeling naar huis, het is gelukkig droog, kan ik de afgelopen dagen nog een beetje de revue laten passeren. Het was een indrukwekkende reis met veel emotionele momenten.

    Bezoek aan Auschwitz/Birkenau

    Vannacht ben ik wel regelmatig wakker geworden, maar veel wakker gelegen heb ik niet. Martin heeft nu niet een Engelsman stil moeten krijgen. Ook hij heeft een aardig nacht gemaakt. Aan het ontbijt babbelen we over de dingen die komen gaan. Pas om 10:50 worden we bij het hotel opgehaald door een tourbus. Onderweg naar Auschwitz Tot die tijd hangen we wat rond op ieders eigen kamer.

    Een bus van See Krakow die stop blijkt naar de zoutmijnen te gaan. Verder is er niemand. “Waarom komt er een bus als er niemand instapt?” Ik heb een vreemd voorgevoel, zeker misgegaan bij afspreken. Maar gelukkig worden we gerustgesteld bij een belletje van Martin aan de organisatie, ze komen nog. En inderdaad, niet veel later komt onze tourbus en kunnen we vertrekken. Ook willen er andere mensen instappen, maar die gaan naar de zoutmijnen toe. Mysterie opgelost zo lijkt het.

    De rit naar Auschwitz duurt zo’n 90 minuten. De chauffeur vind het nodig om met een bus vol mensen toch te moeten inhalen. Even na twaalf uur zijn we bij het kamp. Voordat we met een gids het kamp ingaan hebben we nog heel kort de tijd om iets te eten. Dan wordt het gezelschap verdeelt over de gidsen. Auschwitz I, toegangspoort Niet alleen See Krakow heeft 3 busjes staan. Krakow Direct is ook aanwezig met meerdere busjes. Een grote tourbus zie ik ook nog op de parkeerplaats staan. Kortom, er zijn genoeg mensen geïnteresseerd in dit stuk wereldgeschiedenis.

    Onze vrouwelijk gids heeft een zender om. De stuk of twintig volgers van haar, waaronder Martin en ik, hebben een koptelefoon en ontvanger gekregen. Zo hoeft zij niet hard te praten en kunnen wij haar heel goed volgen. De druppels komen al snel als we met de rondgang beginnen. Maar we zullen veel binnen zijn.

    Auschwitz I is als museum ingericht. De gebouwen zijn gerenoveerd. ieder gebouw heeft een eigen functie en in ieder gebouw is iets anders te zien van de treurige geschiedenis. Ruimten/gebouwen met koffers, borstels, brillen, schoenen en kleding, duizenden voorwerpen van hetzelfde onderwerp. Het hek om het kamp Een ruimte was gevuld met tonnen aan menselijk haar. Afgeschoren bij binnenkomst. Het werd verkocht om o.a. dekens van te maken. Terecht mag in deze ruimte niet gefotografeerd worden. Verder mag je overal fotograferen. Maar we zien ook foto’s aan de muur hangen die in stilte het verhaal vertellen. Een foto die door een Italiaanse gevangene is gemaakt en die naar buiten gesmokkeld is maakt veel indruk, lijkverbranding in de open lucht. Verder de redelijk bekende foto’s van mensen die net zijn aangekomen met de wagons worden ook getoond.
    Indrukwekkend, een woord die ik alleen maar kan gebruiken, De gebouwen zijn ze de foto’s van gevangenen die in een gang van een gebouw zijn opgehangen. Honderden foto’s, links de vrouwen, rechts de mannen. Allemaal gefotografeerd als registratie, later is men overgegaan tot de nummer tatoeage op de arm. Gemiddeld hebben de mensen niet langer dan zes maanden overleefd in Auschwitz zo is te lezen bij de foto’s.

    We zien ook de gebouwen die als gerechtsgebouwen werden gebruikt. Na het vonnis werd deze direct ten uitvoer gebracht. Locatie, een binnenplaats tussen de gebouwen in. Kippenvel moment.

    Als afsluiting komen we bij de gaskamer en crematieovens van Auschwitz. Stille getuige van de waanzin die zich hier heeft afgespeeld. Diep onder de indruk beëindigen we deze eerste rondgang.

    Na een half uurtje pauze vertrekken we naar Auschwitz II, Birkenau. Meer het concentratiekamp wat bekent geworden is. Overzicht en plattegrond van beide kampen Rijen en rijen barakken. Er staan er nog maar een stuk of tien twintig. De meeste barakken zijn verdwenen, gesloopt, verbrand. Iedere barak had twee stenen kachels. Deze stenen kachels hebben alles overleeft. Door de schoorstenen van de kachels zie je de massaliteit van wat het ooit geweest is.

    Het poortgebouw met daarachter een kilometer lang spoor en platform is ook erg bekent. Aan het einde van het spoor bevinden zich de gaskamers van Birkenau. Toen de Russen wel erg dichterbij kwamen hebben de Duitsers de gaskamers opgeblazen. Hoe het er binnen uitzag, men heeft het over een inrichting van doucheruimten om de mensen op het verkeerde been te zetten, is nu niets meer van te zien. De omvang van één ruïne zegt meer dan genoeg.

    Wanneer we achterop het complex zijn begint het te regenen. Dan begint het te hozen. De harde wind die ook de kop op steekt maakt de sfeer nog onaangenamer. We lopen weer terug richting poortgebouw. Hier bevinden zich nog de barakken die gespaard zijn. Ze geven een luguber beeld van hoe het toen geweest moet zijn. Voor vertrek mogen we de toren van het poortgebouw nog bekijken. De beslagen ramen blokkeren het zicht naar buiten. Maar de schaal grote was op de grond al goed zichtbaar. Misschien maar beter om de echte omvang niet te zien. Auschwitz II - Birkenau Dit tweede bezoek is heftiger dan Auschwitz I.

    De busrit naar Krakau verloopt rustig. Was er tijdens het ritje van Auschwitz I naar Birkenau nog een rumoerige sfeer, de rit naar Krakau verloopt bijna geheel in stilte.

    De oppik route wordt gevolgd voor het terugbrengen naar ieders hotel. Dat betekent voor Martin en mij dat we als laatste worden afgeleverd bij ons hotel.

    Om 19:00 gaan we de binnenstad in. Naast het Poolse restaurant zit een Indiaas restaurant, Indus Tandoor. Voor vanavond onze spijskamer. Lamsvlees voor Martin en Kip voor mij. Als voorgerecht echte papadam zoals ik die ken van India. Een Mango Lassi omdat het gewoon erg lekker is. En tijdens de maaltijd een echte King Fisher biertje voor mij. Geen Indiaase maaltijd is compleet zonder een afsluiting met Kulfi. De 100 Zloty per persoon betalen we met veel plezier.

    Voor de avond invulling zie gisteren en eergisteren. Hier is vanavond niks in veranderd.

    Stadswandeling Krakau

    Het was wel erg warm onder het dekbed, maar ik heb gelukkig redelijk geslapen. Martin had last van een dronken Engelsman op de gang zo rond half drie. Hij heeft zich zo moeten opwinden dat de slaap over was. Met een beetje dommelen is hij richting ochtend gegaan. Als ik bij het ontbijt kom dan zit hij er al.

    We hebben voor vandaag de stadswandeling op de planning staan. Om 10:00 moeten we op de Grote Markt zijn. Wandeling Joods kwartier, rustieke pleintjes In de rugtas heb ik voor de zekerheid maar mijn regenjas gedaan. De weersverwachting is niet bijster goed. Nadat we bij het See Krakow bureau ons gemeld hebben, worden we naar een klein wit kapelletje op de Grote Markt gestuurd. Om 10:00 komt de gids daar naartoe. We maken ook nog het trompet spel mee. Teken dat het 10:00 is. Het is ondertussen gaan regenen. De regenjas past over de winterjas heen en redelijk beschermd kan ik de stad bekijken. De gids neemt de tijd en al loerend naar potentiële mede wandelaars of gidsen wachten we op de dingen die komen gaan.

    Jacek, onze gids, meldt zich na 10:00. Drie mede wandelaars uit Ierland zijn er ietsjes later. Dan kunnen we beginnen. Tja wat zie je zoal tijdens de wandeling. De gedempte stadsgracht buiten de stadsmuur, meerdere synagoges, rustieke pleintjes, en paar kleine Joods begraafplaatsen. Nog een paar originele stukken hoge muren die om de Joodse wijk was opgetrokken. De stadswandeling is namelijk die door het Joods kwartier. Zeer interessant om te zien, maar ik had meer de oude centrum van Krakau wandeling voor ogen. Tijdens boeken niet helemaal goed overgekomen. Nu lopen we door Kazimierz een voormalige Joodse plaats die door Krakau is opgeslokt.

    Omstreeks twaalf uur duiken we een restaurant in om op te warmen en koffie en soep te nuttigen. Wandeling Joods kwartier, Lunch In het restaurant is verlichting een luxe. Donkere muren en rode lampen zouden de sfeer moeten verhogen. Het enige wat bij mij omhoog gaat is de irritatie. Ik snap niet dat men dit gezellig vindt. Je kan geen moer zien of lezen. De menukaart is van donker papier met zwarte letters, nou succes met lezen.
    Het enige wat wel aardig is aan het restaurant, is dat het een belangrijke plek in de film Schindler’s List heeft. Voor de deur zijn opnames voor de film gemaakt. Nu hangen aan de wand veel foto’s die gemaakt zijn tijdens het filmen.

    Na het eten is het zowaar droog. We steken de rivier de Wisla over. We staan stil op het Plac Bohaterów Getta (Plein van de Helden van het Getto). Een plein ter nagedachtenis aan de Joden die in de tweede wereld oorlog in het Getto woonden en die allemaal in een paar dagen tijd naar vernietigingskampen zijn gebracht. Vanaf dit plein werden ze op transport gezet. Op het plein staan stoelen die de herinnering aan de duizenden mensen levend houden.

    De wandeling eindigt bij de fabriek van Oscar Schindler. Hij redde meer dan 1000 joden door ze als arbeiders in zijn Plein van de Helden van het Getto fabriek te werk te stellen. Hier bij de fabriek vertrekt Jacek weer. Misschien wel om de Oude Centrum wandeling te doen.
    De Ieren zien we niet meer terug. Misschien wel omdat Martin en ik het Film Café ingaan voor een bakkie koffie. We besluiten om terug naar de stad te lopen en niet het museum in te gaan. Het is nog droog, maar dat duurt niet lang. Op de brug over de Wisla zien we in de verte een winkelcentrum liggen. hier begint het te regenen, niet rustig, nee, dikke slagregen. We schuilen maar onder de brug van het spoor. Door de rustig geworden regen lopen we vlug naar de Galleria toe. Het is meer van rondkijken wat we doen, echt iets nodig hebben we niet. Ja misschien een heerlijk ijsje in een beker van koek, compleet met slagroom. Heerlijk.

    We op de weg naar het centrum vindt mijn telefoon het genoeg. Ik heb de Sportstracker App aangezet en nu, na een uur of 4 is de prik op. De teller staat al op 15 km. We komen weer terug op de Grote Markt en hier koopt Martin de cadeautjes voor thuis. Zelf moet ik een koelkast magneetje hebben. Geen stedentrip kan zonder koelkast magneet.

    De inmiddels bekende weg naar het hotel lopen we weer. Beide zijn redelijk vermoeid van de wandeling en Krakau met een zeldzaam zonnestraaltje de vele indrukken die we opgedaan hebben. We nemen terug in het hotel iets meer tijd voordat we gaan eten.

    Op Google Maps heb ik in de buurt een restaurant gevonden, Europees staat erbij vermeld. Weer terug naar het centrum om te eten daar heb ik geen zin in. Het restaurant blijkt een pizzeria te zijn. Je kan er ook zitten. Ze zijn niet op buitenlanders ingesteld. De menukaart is alleen in het Pools, maar met een beetje logisch nadenken kom ik tot keuze… iets met Filet, patat en salade neem ik. Martin, waar de overmoed is ingetreden, neemt een grote pizza. Dat groot is ook echt groot, 50cm in doorsnee. Na een goede poging om het weg te werken moet hij toch meer dan de helft in een doos doen voor thuis. Mijn Filet was gewoon een Schnitzel. Deze smaakte erg lekker.

    Wederom sluit ik de avond af met tv kijken. Wederom val ik voor de buis in slaap. Wederom duik ik tegen 01:00 onder het dekbed.

    Naar Krakau

    Voor een vlieg dag mag ik op een normale tijd wakker worden. De koffer had ik gisteren al ingepakt. Nog de laatste dingetjes erin en ik kan naar de bushalte lopen. Met de bus van 07:45 naar Station Kampen Zuid. Daar rustig richting trein van 08:05 naar Almere Muziekwijk. Daar om 08:50 staat Martin al te wachten met de auto. Met z’n tweeën gaan we naar Krakau toe. Een paar weken geleden hebben we dit weekend gepland en alle onderdelen: vliegen, hotel en de twee excursies, los geboekt. Een kosten besparing van bijna 250 euro per persoon, in vergelijking tot een identieke georganiseerde reis op een website.

    We parkeren de auto bij de ouders van Ingrid in Eindhoven. Na een bakkie koffie vertrekken we richting vliegveld. De vader van Ingrid brengt ons even, het vliegveld is er niet ver vandaan.

    Het is nu een beetje rondkijken. Nog een Starbucks koffie en dan door de beveiliging van het vliegveld. Niet ver van mij vandaan hoor ik een domme opmerking van een medepassagier, “Heb jij het pistool nog meegenomen”. Deze knakker kijkt zeker geen reality televisie over vliegvelden. Wat een eikel zeg.

    Tot mijn verbazing hebben ze tegenwoordig bij Ryanair geen vrije zitplaatsen meer. Ik blijk op 28A te zitten. Eten in Pools restaurant Mooi aan het raampje. Ik vergeet gewoon mijn fototoestelletje erbij te pakken. Vroeger dacht ik er wel aan, ik ben het vliegen helemaal verleerd. Het vliegtuig zit zo goed als vol. Verbazingwekkend dat er zo veel mensen naar Krakau gaan. Allemaal voor een weekendje weg?

    De vlucht verloopt vlotjes. Door de sluierbewolking heen is de vlucht goed te volgen. Richting het oosten veranderd de lappendeken best wel. Na iets meer dan 90 minuten wordt de landing ingezet en staan we niet veel later op Poolse bodem.

    De aankomsthal is een oude hangaar, zo lijkt het tenminste. Blijkt dat we op T2 zijn binnengekomen. T1, even verderop ziet er veel moderner uit. Op T2 pinnen we Zloty’s. Minimaal kunnen we alleen maar 800 Zloty opnemen, toch al gauw 200 euro. Daar moeten we een heel eind mee komen. De grote biljetten die we pinnen worden gelijk kleiner gemaakt met een stadsplattegrond en een plaatselijk broodje. Sinds ontbijt en de koffie heb ik niets meer genomen. Trek heb ik wel. Dan is het de bus opzoeken. Voor een euro kan je bij het station komen. Na drie pogingen bij een automaat hebben we dan toch kaartjes. Beide hebben we een zitplaats en na bijna 45 minuten hobbelen bereiken we het station van Krakau.

    Het is dan even puzzelen hoe we bij het hotel moeten komen, maar met logisch nadenken en tegen het einde hulp van een man komen we bij het hotel uit. Het Liv’inn Aparthotel is ons onderkomen voor de komende drie nachten. Een mooi hotel, maar veel extra’s is er niet. Zo hebben ze wel gratis wifi, maar een terminal bij de receptie weer niet. Ook kun je er alleen ontbijten, dineren moet buiten het hotel gedaan worden. Dat gaan we zeker doen, maar eerst opfrissen en settelen.

    Om een uur of zes lopen we richting binnenstad. Bij de balie hadden we gevraagd of er goede restaurants in de buurt zitten, maar de vriendelijke dame kon alleen maar zeggen dat in de binnenstad er genoeg zitten. Het is de weg volgen, alleen maar rechtuit en je komt vanzelf in de binnenstad. Tegen het oude centrum aan lopen we een restaurant voorbij met traditionele pools eten, Czerwone Korale. Kijk, dat lijkt ons wel wat en we lopen hier dan ook naar binnen. Gelukkig heeft de menukaart de gerechten ook in het Engels. Een Szaszłyk spies en Poolse dumplings voor Martin en en rundvlees voor mij (en ook wat dumplings voor mij hoor).

    Daarna is het terug naar het hotel om ieder op z’n kamer tot rust te komen. Mijn proza schrijven kan ik niet, de laptop is thuis gebleven. De koffer zat helemaal vol, regenkleding, vesten en mijn fototoestel vullen de cabin koffer helemaal. Geen ruimte voor een kleine laptop.
    Ik knip de vele zenders weg, helaas doet men in Polen aan nasynchronisatie. Alleen jammer dat dit maar door één persoon, man, gedaan wordt. In een redelijke monotone opgelezen voordracht heeft hij de filmpjes van Pools voorzien. Af en toe komt het Engels er doorheen, maar veel is hier niet van te horen. Tegen elf uur zijn mijn ogen toch dichtgevallen en om 00:30 duik ik er maar echt in.

    Previous Entries