Wadlopen naar Ameland

Om half vier gaat de wekker in mijn hotelkamer in Leeuwarden. Grote plannen vandaag. Met vier collega’s van het werk: Ad, Peter, Theo en Ron gaan ik naar Ameland lopen. Daarnaast zullen nog 10 anderen en een gids meelopen. Wel handig zo’n gids, Wadlopen naar Ameland we vertrekken namelijk om 05:00 uit Holwerd, daar waar de boot naar Ameland vertrekt. Het is nog donker als we verzamelen bij de passagiersterminal van Waarborg.

Tegen half zes lopen we om de parkeergarage heen en net even daarachter stappen we het wad op. Eerst een zeeeer glibberig dijkje en daarna het echte werk. Nog voordat ik op het wad sta zeil ik onderuit en kan nog net op de knie vallen. Theo heeft minder geluk en krijgt al wel een smerige broek. Volgens mij een van de andere lopers gliert ook onderuit, maar het tumult kan ook van de glibber en glij partijen zijn. Maar dan stappen we het wad op en wordt het eerst wennen aan die drek waar we doorheen moeten. Even verderop volgt nog een klein stukje met nog dieper drek, maar dan na een uurtje enkel diep bezig te zijn krijgen vaste grond onder de voeten. Ook wordt het lichter en lichter. Helaas een schitterende zonsopkomst zit er vandaag niet in. Zwaarbewolkt en het is grijs, grijs en nog eens grijs.

We kuieren gemoedelijk over het wad. Af en toe stoppen we voor een korte rust en om te drinken of te eten. Ook krijgen we uitleg over het wad, over de mosselen en oesters die er te vinden zijn. Een paar personen uit de andere groep wagen zich aan een proeverij van de schelpdieren.Wadlopen naar Ameland

Er volgt nog een heel stuk harde ondergrond en het doorwaden van wat geultjes. Maar het laatste stuk gaat rechtdoor en uitraard weer door prut en smurrie. Het is nu ieder voor zich en vooral in je eigen tempo lopen. Ik heb hem redelijk zitten en wil nog maar één ding, het vaste land op. Dat duurt langer dan je denkt, maar even later kan ik toch de kant op klimmen en zit de oversteek erop. Geweldige prettige evaring, vaste grond onder de voeten maar toch ook het lopen naar een Waddeneiland.

We moeten daarna nog een stukje doorlopen naar een boerderij waar we de benen en schoenen kunnen afspoelen. Ook is er gelegenheid tot omkleden. Wel erg prettig om weer droge kleren aan te hebben. Ondertussen is er een fiets geregeld voor iedereen en op het moment dat die komen neemt de gids afscheid van de hele groep. We mogen de fiets de hele dag gebruiken. Ook verteld hij ons nog even wanneer de afvaarten naar het vasteland zijn. Die van half één lijkt me wel wat.

Na een kort stukkie op de fiets, tegen de wind in en maar één versnelling, komen we langs een café/restaurant. Wadlopen naar Ameland Gelijk van de gelegenheid gebruik maken en een kop koffie met gebak erbij bestellen. Dan vervolgen we onze weg naar Nes om daar wederom een terras op te zoeken en een uitsmijter te nemen. Iedereen moet nog ver rijden en op de boot kun je niet heel veel krijgen. In een record tempo werken we de eieren naar binnen en rijden we naar de boot. Beter 15 minuten wachten dan te laat komen.

De overtocht gaat soepel en nadat we bij de auto’s zijn gebracht is het ieder voor ich en gaan we weer naar huis. Theo brengt me naar het hotel waar ik mijn auto heb staan. Dan is het ook voor mij richting huis. Er wacht een warme douche op mij en ik kan niet wachten nie.

Externe link:

  • De Foto’s
  • De gelopen route
  • De route in Endomondo
  • Wandelen in Kent – De foto´s

    Nu eens niet de spiegelreflex camera mee op vakantie. Deze foto´s zijn gemaakt met een compactcamera. Het knipt makkelijk weg, maar toch kun je zien dat e.e.a. niet goed opgenomen is. Maar de reis heeft toch nog mooie foto´s opgeleverd.

    Externe link :

  • De foto’s van Wandelen in Kent
  • Het Kanaal terug

    Een heerlijke warme douche neem ik voordat we kunnen ontbijten. Pas om kwart voor negen kunnen we aanschuiven. Als de gordijnen opengaan straalt de zon en lijkt het heerlijk weer. Mmmm, dit had gisteren ook niet erg geweest.
    De koffers gaan om half negen in de auto. Bijna in DoverWe moeten op tijd weg als we de boot van elf uur willen halen. Na het laatste Engels ontbijt, nu wel weer met bonen in tomatensaus, leveren we de sleutels in en even voor half tien rijden we weg bij de Friars.

    De rit naar Dover gaat vlot, het is natuurlijk zondag en de M20 is nog niet heel erg druk. Even na tien uur rijden we het terrein van de veerboot op. Voordat we weg mogen moeten we nog eerst lopend door een metaaldetectorpoortje lopen. De koffers en zo mogen in de auto blijven liggen. Een klein beetje schijnveiligheid dus. Hier aan de Engelse kant hebben ze wel versnaperingen in de vorm van Burger King en een Costa. Ik neem nog een bakkie small Americano (koffie zwart) en loop weer terug naar de auto. We kunnen al bijna aan boord.

    Ik ga strategisch staan op de boot. De zon schijnt volop en het is prima weer. De White Cliffs of Dover zullen prima voor de dag komen. En als we even later vertrekken blijkt dit ook zo te zijn. We hebben de tip gekregen om op de boot iets te gaan eten. Als we op het vasteland zijn dan rijden we Gent voorbij voor een stop. De kans is groot dat daar de lunch al voorbij is. Na de foto’s ga ik naar het restaurant. Ik neem iets typisch Engels. ‘k Vraag wel wat het is maar zodra het dienblad van de toonbank af is ben ik het alweer vergeten. ’t smaakt wel lekker, iets met vlees, ui aardappel in bladerdeeg (misschien een Forfar Bridies – opgezocht). Dan nog met mijn laatste ponden Engels souvenirs aanschaffen. Ik koop een klein schoentje met Engelse vlag erop. Deze gaat gelijk op de rugtas. Ik vind het wel toepasselijk voor deze reis.

    Na de overtocht rijden we zo’n twee uur door. De beroemde White Cliffs of DoverNet voorbij Gent parkeert Wiro de auto. Kleine verfrissing en een echte pitstop. Dan rijden we nog een klein uurtje verder om uiteindelijk bij het station van Breda uit te komen. De reis zit er op. We nemen hartelijk afscheid van elkaar en een ieder vervolgt zijn eigen weg.

    Ik moet nog een drie uur in de trein zitten. Na halve dag in een minibus niet ideaal. Via Den Bosch, Nijmegen en Deventer bereik ik Zwolle. Deze keer neem ik de trein naar Kampen Zuid. Dit is minder haasten op Zwolle en ik kom aan de voor mij gunstige kant van Kampen. Helaas werkt het weer niet mee. Regen en harde wind. Ach ik heb de regen al eerder deze week getrotseerd. Ik verwissel mijn jas voor een regenjas en loop de 2,5 km naar huis. Ook wel even lekker om weer te bewegen.

    Canterbury, de finish

    Nu eens geen Engels ontbijt. De zaterdag gaan ze hier voor een Continentaal (vasteland) ontbijtje. Croissant en toast. Wel hebben ze porridge (havermout). Dit is ook gelijk mijn maaltje.

    Dan is het tijd voor de laatste wandeldag. Weer Het lopen gaat niet altijd over gebaande paden.rijden we naar de stop plek van de vorige dag. Als we daar aankomen is het erg winderig, maar gelukkig wel droog. We starten met 7 wandelaars. Jan moet afhaken om een onwillige enkel. Hij heeft die iets moeten forceren op de schuine heuvels en zo. Erg jammer voor hem om de tocht niet te kunnen volbrengen. Het eerste halfuurtje gaat onder begeleiding. We komen door kreupelhouten paadjes en banjeren door een omgeploegde akker. De modder zit ook dit keer dubbeldik onder de schoenen gekleefd. Dan worden we weer losgelaten en beginnen we eerst aan een erg steile klim. Dan gaat het een heel stuk rechtdoor en redelijk is het pad horizontaal. We doorkruisen bossen met verschillende soorten bomen. Het looppad is erg spek, eehhh modder, glad. Even lekker doorstappen is er niet bij. Tegen het einde moeten we een afdaling maken met verraderlijke losse stenen. Ook de modder waar het in gekleefd zit is van de verraderlijke. Ik loop weer alleen een kan vrijuit foeteren. Ik ben blij als ik beneden ben.

    Dan nog een stuk asfaltweg naar Chilham. Een amazone blijft achter me en onder begeleiding van hoef gekletter kom ik in de het dorp. Wanneer een auto ons tegemoet komt en ik Lopen door de boomgaardenachter het paard ga lopen wordt het paard in een hogere versnelling gezet. Ander land andere gewoonten/regels? Had ik aan de kant moeten gaan en stil gaan staan? Geen idee waarom ze achter me bleef met het paard.

    Bij binnenkomst in Chilham, een dorp waar veel opnamen gemaakt zijn voor diverse Engelse detectives, begint het iets harder te spetteren. Het laatste half uur loop ik in de fijne motregen. Bij Shelly’s Diner houden we halt voor de lunch. De Ham en Kaas sandwidge smaakt goed. En na het afrekenen en een kleine pitstop vertrekken we, nu met zes wandelaars, naar Canterbury. Een persoon wil meer tijd in Canterbury hebben. Wel jammer op in het zicht van de haven te stoppen. Maar zelfs met zes uitlopers zijn we weer bovengemiddeld bezig.

    De middag is gevuld met een aantal keren stijgen en dalen. Alle keren zwaar door de spekgladde modder. Maar voor de afwisseling lopen we een aantal keren door een boomgaard heen. De appels zitten r nog aan, maar midden tussen de bomen staan tientallen stacaravans waar de voertaal overwegend Oost-Europees is.

    Voor Canterbury moeten we weer een paar heuvels over, maar wanneer we een autoweg oversteken, gelukkig via een viaduct, kan de finish niet ver meer zijn. Een achteraf weggetje heeft nog letterlijk een uitglijder voor mij in petto. Het pad is zo smal en glad dat je wijdbeens moet lopen. En ja, als er dan een modderpunt onder je komt en je profiel van de schoenen vol zitten met blubber dan zeil je zo onderuit. Natuurlijk kom je dan met je arm in de brandnetels terecht. Canterbury CathedralDe bebouwde kom van de stad is zeer bevrijdend voor me. Nog even een paar doorgaande wegen volgen en dan zijn we bij de stadspoort van de ommuurde stad aangekomen. We zijn er. Jan staat strategisch opgesteld om de binnenkomst op de gevoelige plaat vast te leggen. Iedereen is blij om “binnen” te zijn. Ook deze dag ging vlot qua snelheid. Net na half vier zijn we klaar. We hebben nu nog ruim drie uur de tijd om de stad te bezichtigen voordat we gaan eten.

    Jan, Mark en ik duiken eerst een Costa in. Een grote koffieketen maar dan op z’n Engels. Eerst opwarmen met een bak koffie. De afmeting van het kopje is er een van het type soepkom. Het heeft wel het gewenste effect. Warm worden we er zeker van. Daarna struinen we nog verder door de stad. Op het moment dat de toegangspoort van de Kathedraal open gaat, na vijf uur is de toegang gratis – maar kun je niet de kerk zelf in zonder goede smoes, lopen we door om rond de kerk onze foto’s te maken. Met nog een uurtje te gaan voor we bij het diner verwacht worden besluiten we om nog een bakkie bij Costa te doen. Tussen half zes en zes sluiten meer en meer winkels de deuren. Ook wordt het aanmerkelijk stiller op straat. De zaterdag loopt ten einde.

    Om half zeven staan we met z’n allen op de Botermarkt op Wiro te wachten. Hij brengt om naar de Pub voor het laatste gezamenlijk diner. CanterburyDe Kent wandelreis sluit ik af met een magere hamburger en, hoe kan het ook anders, dikke frieten. Na de wandeling van vandaag en het banjeren door de stad een prima afsluiting.

    Na het eten moeten we nog drie kwartier rijden naar The Friars. Deze wordt in stilte genomen. Iedereen is in gedachten verzonken. Misschien zelfs al bezig met de koffer inpakken. Morgen moeten we redelijk bijtijds weg. De boot van elf uur moet gehaald worden willen we rond vijf uur in Breda terug zijn.

    Ik leg mijn kleren voor morgen klaar en pak zover als het kan de koffer alvast in. Morgen eerst nog lekker douchen en dan de laatste spullen inpakken. Maar nu eerst doe ik de ogen dicht. Ik geloof het verder wel.

    Externe link:

  • De gelopen route
  • De route in Endomondo
  • Druilerige regen

    En we gaan weer doen waar voor we gekomen zijn, wandelen over The Pilgrims Way. Na een ontbijt, nog steeds erg Engels, is het haastje-repje de wandelkleding aan. Het is vrij klam en warm, de lucht is wel een beetje dreigend.

    We vertrekken vanaf het punt waar we eergisteren gestopt zijn. Ergens op de routeOok nu loopt Wiro een stukje mee. Langs het pad zit een archeologische afgraving waar skeletten uit de Bronstijd liggen. De plek is weer in ruste, maar de botten hebben ze laten liggen. Hier wordt steeds door andere groepen naar de skeletten gegraven. Misschien wel een soort testplek voor aankomende archeologen. Er is vandaag niks te zien. De weg er naar toe is met miezer regen afgelegd, de route er vandaan net zo. Nu lopen we zelfs over een akker over leem. De smurrie blijft aan je schoenen kleven, iedereen wordt steeds een beetje langer. Maar na even afbuigen naar rechts en langs een haag lopen en het meeste smurrie is onder de schoenen verdwenen. De zijkanten van de schoenen zullen tot het einde toe vol drek blijven zitten.

    Nadat het vertrek van Wiro lopen we eerst nog gezamenlijk langs de route. Maar gaandeweg splitst de groep zich toch in tweeën. De voorste drie, waar ik weer achteraan bungel, hebben geen behoefte aan een pauze, ikzelf trouwens ook niet. De laatste vier nemen, misschien wel verstandig, zo nu en dan even een korte pauze. De route van vandaag is heel simpel, rechtuit met heeeel af en toe een klein s-bochtje. We lopen dit tot bij Charing. Een zwart metalen kissing gate moeten we dan door om bij de “The Oak” te komen. Ze werden groter en groterWe worden in het weiland opgewacht door Wiro. In het weiland heb ik een babbeltje met Theo van het werk. Omdat er geen wifi in het klooster is kan ik mijn weblog niet online zetten. Wel heb ik de “harde werkers” op kantoor op mijn Endomondo profiel kunnen wijzen. Kunnen ze me toch een beetje volgen.

    Het broodje tonijn met patattekes doet me weer goed. De cola light glijdt er weer lekker achteraan. In de plaatselijke supermarkt van Charing heb ik snel nog even een sportdrank kunnen scoren. Altijd handig voor de middag. Met de rust geeft mijn telefoon al 14 km aan. Dat kan ik eigenlijk al best aan de voeten voelen. Maar de rustdag van gisteren heeft een positieve invloed gehad. De beenspieren zijn redelijk weer pijnvrij te gebruiken.

    De middag maakt dezelfde groep vorming mee. Ik bungel weer achter de voorste drie aan. Eigenlijk niet eens heel erg. Het lijkt een beetje op een gewone wandeltocht en even alleen lopen is ook wel eens lekker. Kun je nog eens hardop foeteren als je weer eens wegglijdt over de stenen met modder. Op de route, die nu veel meer door weilanden en over akkerland gaan, komen we bij een maïsveld. Het wandelpad gaat er dwars door. De maïs staat hoog genoeg om onzichtbaar te kunnen lopen. Het geeft de wandeling een aparte sfeer. Een zeer prettige wel te verstaan. Na het maïs ben ik een beetje het spoor bijster. Banjeren door het maïsveld, het pad is te zien.Ik loop een beetje te drentelen bij een ruïne van een kerkje, maar door de kaart die ik mee heb en het logisch nadenken kom ik toch weer de goede route. Even verderop vind ik het schildje met de eikel weer.

    Aan het einde van een grasveld, waar ik de schoenen wat meer opkuis en daardoor weer drijfnat worden, is de dag finish, het cricketveld van Boughton Lees. In de pub “The Flying Horse Inn” maken we plannen voor de avond. We kunnen naar The Friars gaan, in dit dorp of ergens anders gaan eten, misschien wel Thaise. We doen eerst een borrel in het dorp, dan gaan we terug naar het klooster om later ergens in de buurt te gaan eten. Ik vind het wel zo prettig om even terug te gaan. De schoenen zijn kletsnat en een lekkere warme douche voor het eten is ook niet verkeerd. Na een klein uurtje opfrissen en uitrusten is het etenstijd. We rijden naar East Malling, een dorp verderop en gaan eten bij “North Pole”. Een country pub waar, Manshoog Maïsnaar horen zeggen, het goed eten is.

    Het is natuurlijk al vrijdag, dat bedenk ik me pas later, binnen is het best wel druk. Het eten voor mij was een Gammon Steak. Niks meer of minder dan een warme plak ham met een spiegelei en een ananasschijf erop. Gegarneerd met sla en een portie dikke patatten. Smaakte op zich niet slecht, maar ik had op een bloederig stuk vlees gehoopt.

    Bij terugkomst de kamer even goed laten door luchten zodat de kleding van vandaag kan opdrogen. Dat gaat niet echt goed, want het regent de hele avond al. Hopelijk hebben we morgen meer droog weer. Vandaag was het toch wel klam, vochtig en af en toe regenachtig.

    Externe link:

  • De gelopen route
  • De route in Endomondo
  • Previous Entries