Lopen naar Zwolle

Dit weekend staat een 25 km route op de planning. Eigenlijk wil ik dit lopen met een georganiseerde wandeltocht in Blokzijl, maar eerst moet ik mijn auto ophalen. Ergo, starten om 08:00 zit er niet in. Dan doe ik het lopen maar in de buurt.

Na de lunch bij Pa loop ik richting Wilsum om dan via de Zwolseweg terug te gaan. Echter op de dijk voor Wilsum heb ik zo mijn bedenkingen over dit plan.. Betekent dat ik terug tegen de wind in moet en het waait best wel hard en het is koud. Ik heb dan wel de winterjas aan, maar het vooruitblik om tegen de wind op te stoempen trekt me niet. “Wat als ik nu door blijf lopen richting Zwolle?” De afstand is dan te kort om de 25 te halen, maar met een kleine omweg over de nieuwe spoorbrug kom ik in de buurt van de 24 km. Als ik dan de wnadeling huis naar Pa erbij optel kom ik over de 25 heen. Precies wat ik wil. Het lopen gaat wel redelijk, de voeten branden, maar echt last heb ik niet.

Wel sneu om in 5 uur naar Zwolle te lopen om dan met 10 minuten Zwolle Kampen met de trein te doen. Lopen, daar gaat veeeeel tijd in zitten.

Terug in Kampen blijkt nog weer eens dat het openbaarvervoer in de stad naatje is. Om 18:00 geen stadsdienst die meer rijdt. Dan maar met de 143 naar Dronten om bij het Almere College uit te stappen en naar huis te lopen. Dit lopen gaat wonder wel goed, je zou niet zeggen dat ik er al 25+ op heb zitten.

India 2012 – De Foto’s

Een berg werk om uit 3200 foto’s een mooie selektie te maken, daar gaat even tijd in zitten. In het (echte) fotoalbum van India 2012 heb ik 1/8 van het totaal maar opgenomen. Komt toch altijd nog uit op zo’n 380 foto’s.

Externe Link :

  • Fotoalbum India 2012
  • 96e 4daagse

    Net me ingeschreven voor de 96e 4daagse van Nijmegen. Nu maar duimen dat ik weer ingeloot wordt.

    Thuiskomen

    Slapen op 10 kilometer hoogte vergt wat aanpassing. Een verwende jonge Amerikaan verkast van een plek voor mij als hij merkt dat ik niet toe sta dat zijn rugleuning naar achteren kan. Mijn knie zit al tegen zijn stoel aan als hij nog gewoon staat. Okay, vooruit niet helemaal als ik iets anders ga zitten is er genoeg ruimte, maar dat hoeft hij niet te weten. Vlucht KL872Sorry hoor, ik heb de Nationaliteit van de langste mensen ter wereld. En ik steek iets boven het gemiddelde uit. Ik wil die 8 uur wel prettig zitten.

    Na het eten gaat het licht uit. Ik probeer te slapen maar dat lukt maar in korte stukkies. Als om 04:00 (NL tijd) het licht weer aan gaat hebben we nog maar 2 uurtjes te gaan. We krijgen een ontbijt, maar dat kan me niet bekoren. Gelukkig naderen we rap Nederland.

    Het uitstappen gaat zeer vlot. Ze hebben de achterdeur aangesloten op een slurf. Toch een geweldige luchthaven dat Schiphol. Op onze vlucht zitten voor Transit passagiers, dat betekent voor ons dat er weinig menden richting douane gaan. We kunnen dan ook zo doorlopen. Ook bij de bagageband hebben we geluk. Theo heeft vrijwel direct zijn koffer, die van mij zat onderop dezelfde bagagekar en volgt even later. Dan zijn alle douane mensen bezig om andere mensen te checken, dus ook hier kunnen we zo doorlopen en staan we op buiten.

    ik duik de supermarkt in voor versnaperingen voor de treinreis naar huis. Dan willen we een broodje eten bij Per Tutti, maar die gaat pas om 07:00 open. Mmmmmm Koe om 06:55 Een kwartier wachten heb ik geen zin in. Dan maar naar Burger King, daar verkopen zo ook broodjes. Zo kan het gebeuren dat ik om 11:30 New Delhi tijd een Big King XXL zit weg te werken. Nederlandse tijd, ehh 07:00. De hamburger smaakt heeeeerlijk. Zo smaakt koe ook alweer.

    Dan gaan we ieders ons weegs. Theo hopelijk naar rij 124 van Lang Parkeren, misschien wel ruiten krabben. Ik loop een ijskoud perron op. Gisteren en vandaag, daar zit 40 graden verschil tussen… Kan iemand de kachel iets opstoken?

    Om 09:00 ben ik in Kampen. Met lijn 11 tot bij mijn huisje. ‘k ben blij dat het er op zit. ’t Was een gedenkwaardige reis met hoogtepunt op hoogtepunt. Nu afkicken en dan weer terug naar de waan van de dag.

    Eén waanzinnig iets doe ik ’s ochtends gelijk al. Ik meld me wederom aan voor de 4daagse van Nijmegen. Hopelijk wordt ik weer ingeloot.

    Toeristisch India zien

    Het was vannacht erg warm op de kamer. De airco aan is geen optie, een fluister stille airco is het zeker niet. De plafond ventilator kent drie standen, uit, te snel en niet snel genoeg. Met veel wakker worden heb ik de nacht overleeft. Gelukkig ga ik vandaag niet meer naar bed. Het is nu uitzingen tot morgenochtend 01:50 als het vliegtuig gaat.

    Tuin Met Taj Mahal

    Het ontbijt in het hotel is niet hoogstaand, daarom is het maar goed dat we na een dag alweer vertrekken. Even voor negen uur staan we gereed in de lobby. Er zit nog iemand te wachten, dat blijkt onze gids voor vandaag te zijn. We vertrekken eerst naar de Taj Mahal. DE plek van Agra die je gezien moet hebben, eigenlijk de nummer 1 plek van India. Het is hier meer gereguleerd, meer beveiligd, meer louche verkopers. Alleen dat laatste vaalt redelijk mee, ik denk dat ze allemaal op werkbezoek in Jaipur waren. Vandaag worden we bijna niet lastiggevallen.

    Bij de West ingang van het complex worden we soepel langs de lange rij wachtende geloodst. Taj Mahal Dat is een voordeel van een officiële gids hebben. Het lijkt vandaag nog warmer te zijn dan gisteren, binnen het complex is weinig wind, zelfs de gids zie ik regelmatig zijn voorhoofd deppen. Het is toch wel dicht tegen de 40 graden aan. Maar, wat we zien maakt het meer dan goed. Als je door de poort loopt naar de tuin met dan achterin de Taj Mahal vergeet je alles om je heen. Het is geduldig wachten om de mooiste foto’s te maken. Niemand maakt zich druk, niemand heeft haast.

    De gids verteld het nodige over de Taj. Onderweg stoppen we regelmatig om meer foto’s van het wereld wonder te maken. De gids neemt regelmatig onze camera’s in de hand en klikt foto’s van ons tweeën en alleen met dit bouwkundig wonder. Hij moet vandaag misschien nog ergens anders naar toe, want de gids heeft meer haast dan wij. Wij willen alleen maar kijken en foto’s maken.

    Binnen in de tombe is het druk, fotograferen is verboden. Maar ik kan het niet laten om toch een paar keer te klikken. De crypte die we zien zijn replica’s, de echte staan in de kelder. Eén keer per jaar zijn die toegankelijk voor het publiek, vandaag is dat niet het geval. Taj Mahal Binnen geen foto’s maken omdat we de doden storen, mmmm nee. Duizenden lopen dagelijks door/over hun laatste “rust” plaats.

    Via een schaduwrijke galerij lopen we terug naar de poort en daarna weer terug naar de auto. Maar niet voordat we nog meer foto’s hebben genomen. Nu is het tijd om te kijken hoe de Taj Mahal precies is gebouwd. We gaan naar een marmer zaak in die ons die techniek laat zien. Er wordt eerst marmer verwijderd voordat het wordt opgevuld met (semi) edelstenen, geheel precies pas geslepen en met natuurlijk hars in het gaatje geplakt. Vast om nooit meer los te laten. Heel toevallig zit een winkel naast de uitleg plek. De gastheer is minder blij met het feit dat ik vorige keer al wat gekocht had. Als hij wist dat het in zijn winkel is geweest zal ‘ie blijer zijn geweest. Ik had al zo’n Déjà Vu gedachte toen ik binnen stapte. Gisteravond had ik dat ook al een beetje. De marmer zaak staat aan de overkant van ons Agra hotel. We hadden hier als eerste kunnen beginnen, hadden we het lopend kunnen doen.
    Als we geen interesse hebben om marmeren eettafel, salontafels of koffietafels te kopen hebben en willen weglopen, worden we achter een gordijn geloodst om kleinere snuisterijen te bekijken. Hier heb ik op zitten wachten. In een klein dingetje ben ik wel geïnteresseerd. Dit zijn mooie dingen om als India souvenirs mee naar huis te nemen. Red Fort Agra Theo en ik doen dat dan ook. Aangezien dit een winkel gecontroleerd door de overheid is, is alles fixed price. Pingelen heeft geen zin, deze keer doe ik wel een poging daartoe, maar zonder succes.

    Omdat we vandaag zeeën van tijd hebben, gaan we ook nog naar een edelstenen zaak aan de overkant. Ze maken sieraden, maar ook wandtapijten versiert met edelstenen. Delicaat werk dat er schitterend uitziet. Maar je moet er wel de woonkamer voor hebben om op te kunnen hangen. Aangezien we dat beide niet hebben kopen we maar niks. De mooiste kleden zijn niet te koop, die horen tot het Nationale bezit van India. Tja dan hoeft het van mij niet meer.

    Na de airco omgeving van de winkels terug de werktemperatuur in van Jamie Oliver, Kas Spijkers en Herman de Blijker. Maar ik gok dat zelfs zij het een (s)tandje minder warm zouden zetten. We rijden naar het Rode Fort van Agra. Heerlijk weer om een ommuurde complex te bezoeken. De wind krijgt helemaal geen kans om binnen te dringen. Een koel briesje zou je maar afkoelen. Ik heb gelukkig iets roods aan, dan zie je de donkere natte plekken beter. Goed over nagedacht Bert. Een slimme zet.

    Het Rode Fort is ook zeer imposant om te zien. Een groot gedeelte wordt vandaag de dag nog door het Indiase Leger gebruikt. Een klein gedeelte is open voor publiek. Het is zondag, dat betekent meer mensen dan doordeweeks, het verhoogt de sfeer wel. Vanaf het Rode fort heb je nog een mooi uitzicht richting Taj Mahal. Bij de Taj Mahal was me het Rode Fort niet opgevallen.

    Voordat we de stad uit gaan eerst nog even lunchen. Dat doen we samen met heel veel mensen uit Japan. Chauffeur Shiwa De lunch is prima. Het is waarschijnlijk onze laatste echte Indiase maaltijd op Indiase bodem.

    De gids was voor het eten al weggegaan, nu gaan we samen met Shiwa terug naar Delhi. Toch een ritje van 5 a 6 uur. De grote weg is bekent terrein voor mij. Iedereen solliciteert openlijk voor een plek in het Force India Formule 1 team. Niemand kan het hebben als ze ingehaald worden. Maar wonderbaarlijk genoeg weet iedereen waar ze meebezig zijn. Verveeld kijk ik vanaf de achterbank, zelfs dit gaat wennen. Wat niet prettig is dat ik aan de zonkant van de auto zit. Ik meet een te hoge temperatuur in de schaduw, de airco doet goed zijn best, maar heeft moeite om het een aangename temperatuur in de auto te maken. Na 16:00 uur staat de zon niet zo hoog meer en zakt de temperatuur gelukkig iets.

    Via een omtrekkende beweging bereiken we Delhi. We rijden direct naar het vliegveld. Shiwa en wij kunnen niks meer verzinnen om nog te gaan doen. We hebben het eigenlijk wel gehad. Wij willen naar huis, maar Shiwa ook. Hij heeft mazzel, met hooguit één a twee uur is hij thuis. Wij hebben nog 15 uur te gaan voordat we de voordeur achter ons dicht doen.

    Op het vliegveld nemen we hartelijk afscheid van onze chauffeur. We geven hem een rijkelijke fooi voor zijn goede werk van de afgelopen vijf dagen. We gaan snel nog even met hem samen op de foto en dan zijn we klaar. We hebben geluk dat we nu al naar binnen mogen. Het oude luchthaven gebouw was alleen drie uur voor vertrek van je vlucht toegankelijk. Nu moeten we nog 8 uur wachten, maar we mogen naar binnen. Of we het niet erg vinden dat, als we eenmaal binnen zijn, niet meer naar buiten mogen. Nee, bromsnor, echt niet.

    We maken de tijd vol met wachten, een koppie koffie met een tosti en dan besluiten we om nog maar langer te wachten. Vlucht KL872 Zo tegen half tien kunnen we de koffers inleveren, de incheck balie is open gegaan. Ik ben mijn koffer vrij snel kwijt. Theo ook, maar niet voordat hij heeft bijbetaald voor een klein beetje overgewicht. Gezien het feit dat we redelijk platzak het vliegveld op waren gekomen en de flappentap ons vertikten om geld te pinnen, moesten we alle euro’s bij elkaar schrapen om aan de Rs 4000,- te komen, de prijs die de KLM verwacht voor het extra gewicht. Daarna lopen we als twee echte kale kippen rond. Met nog net genoeg op zak om een watertje en cola te kopen komen we de avond door.

    Net over 02:00 uur zijn we aan boord van de 747-400, zijn de deuren dicht en rijden we richting startbaan. Ons India avontuur is over als we loskomen van het asfalt.

    Previous Entries