We lijken wel klimgeiten

Vandaag wasdag. Niet dat ik zelf naar de Ganges loop, daar heb je hier in India personeel voor. Er is wel wat overtuigingskracht nodig om de zak met wasgoed op te laten halen. Als ik house keeping bel dan pakken ze wel op, maar eigenlijk zijn ze dicht. Als ik vertel dat ik wasgoed heb moet ik na negen uur weer bellen. Tja dat gaat niet lukken, maar na enig volhouden vindt de man het wel best zo en zal de hulp meteen langs sturen.

Na het eten vertrekken we weer richting grote hoogten. Volgens mijn hoogtemeter op mijn horloge zit Koenig toch zo’n 100 meter hoger dan de Willow Banks. Ik merk wel dat ik meer dan gisteren last had met de klim. Misschien omdat we minder lang en later gestopt hebben.

De ochtend sessie verloopt weer in rap tempo. De lunch die in de eigen keuken is klaargemaakt smaakt voortreffelijk. Avond in Shimla Het bordje gaat helemaal leeg. Het is Chicken Korma met Rotti, drie soort pannenkoeken. De middag sessie is weer voor een minder belangrijke sessie, maar als de leraar verteld dat mogelijk 3 vragen bij het RHCE examen over http kunnen gaan vind ik het niet heel erg minder belangrijk. De pen maakt overuren.

Tijdens de middag koffie pauze verteld Praveen (de Shimla Center Manager) dat we toch op de 13e examen kunnen doen. Ik vind het heel prettig om te horen. Hij vraagt ons ook of we misschien op zondag willen treinen i.p.v. maandag. Zo kunnen we maandag nog de stof herhalen en zijn we niet meer zo bereisd. Ik zeg dat ik dit met Theo zal overleggen. Even de consequentie overzien.

Na een korte sprint is het ineens weer half zes. Tijd om naar huis te gaan. We maken een omweg om de kop even helemaal leeg te maken. Het was een hele informatieve dag. Ik zat bijna aan mijn maximum met kennis opnemen. Het had niet langer moeten duren.

Heerlijk ontspannen dalen we de honderd verticale meters weer naar beneden. We doen er zo’n 45 minuten over. We genieten enorm van de ondergaande zon. Na een half uurtje ontspannen op onze kamers staan we om zeven uur weer bij de receptie. Het diner afspraak van gisteren doen we vandaag dunnetjes over. We gaan nu naar een ander, ook voor mij nieuw, restaurant. Volgens de medecursisten een heel goed restaurant.

Na het eten laat ik de tv uit, ik moet studeren en studeren. Het is en wordt niet appeltje eitje.

Sneakpreview Foto’s van India 2012

Foto’s zeggen meer dan woorden. Maar met de hoeveelheid woorden die ik nodig heb om een stukkie te schrijven loopt internet vol met mijn plaatjes. Daarom maar een kleine greep uit de gemaakte kiekjes.

Bekijk de foto’s in mijn India 2012 fotoalbum

Regelmatig komen er nieuwe foto’s bij.

Theo heeft ook een fotoalbum online staan, zijn foto’s staan in het :Fotoalbum Theo.

Ochtendwandeling door Shimla

Vanmorgen werd ik wakker in een koude kamer. Vannacht vanwege de kou een paar keer wakker geweest. Vanavond gaat mooi het sprei op bed.

Netjes om acht uur ga ik richting ontbijt. Deze keer hebben ze een buffet ontbijt. Vogels kieken Ik neem nog steeds toast met thee en een sapje. Omdat het nu toch onbeperkt is neem ik een: omelet, worstje van kipvlees en een kip nugget. We gaan zo een stevige wandeling maken dus dat loop er wel weer af.

Om half negen vertrekken we lopend richting Koenig. Wat ons opvalt is dat ons tempo wandel hoger ligt dan die van de Shimla bewoners. Als we ons dit realiseren passen we gelijk ons tempo aan en sloffen we de berg op. Dit tempo is goed vol te houden. Vraag me niet om een Nijmegen afstand te gaan lopen, maar het kwartiertje lopen, die door de pauzes 20 minuten wordt, is helemaal niet erg. Volgens Theo kreeg mijn gezicht op het eind wel de kleur van mijn jas, maar dat is weer snel verdwenen.

Voordat we de laatste horde nemen, de trap naar Koenig zelf, staan we eerst van het uitzicht te genieten. Drie roofvogels zweven er rond. En op een elektriciteitsdraad voor ons zit een kleine vogel met een kuifje. Een echt kodak moment zullen we maar zeggen. En een mooi excuus om nog niet naar boven te lopen. Koenig trap We hebben tenslotte toch tijd genoeg.

Na het ochtend ritueel: krabbel zetten voor de fles water en een hoognodig bakkie koffie, beginnen we aan de cursus. De zware/lastige onderwerpen doen we ’s ochtends. De minder erge komen ’s middags aan de beurt. Het tempo ligt nog erg hoog. De leraar heeft de onhebbelijkheid om de computer voorbeelden zelf te doen. Maar na een kleine interventie van mijn kant heeft ie door dat we toch erg graag zelf aan de knoppen willen zitten. Ik moet het hebben van het doen. Ik wil zelf de fouten kunnen maken. Hierna gaat het beter en wordt theorie en praktijk goed afgewisseld. De opdrachten zijn simpel, maar de nodige fouten maken we toch ook wel. LVM op Linux is bijna hetzelfde als op HP-UX, de foutjes zitten hem in de details.

Om een uur is de lunch, Nasi voor mij. Ze noemen het hier alleen Chicken Fried Rice. Te veel om op te eten. Het komt mooi uit want nu kan een andere cursist een hap proeven. De ziel was van plan om de hele tijd Pizza’s te bestellen omdat hij het Indiase eten niet vertrouwd. Lijkt me niet de juiste maaltijd voor een 3 weken verblijf. Ook voor hem was gisteren de eerste dag. Moet nog veel leren en niet alleen IT.
Tijdens de lunch maken we een diner afspraak met een andere cursist. 15:00 pauze Hij verblijft ook in de Willow Banks. Hij zit hier al drie weken en heeft nog niet buiten het restaurant van het hotel gegeten. Als begin twintiger ga je niet zo gauw ergens alleen eten, maar de opmerking dat ‘ie bang is om overvallen te worden kan ik niet plaatsen. Zo erg is India niet. Theo en ik zullen hem vanavond Shimla by night laten zien.

De rest van de cursus gaat onverminderd snel voorbij. Wel met weer een Indiaas moment. We kunnen het RHCE examen niet op 13 maart doen, we kunnen kiezen uit 12 of 14 maart. Geen van de dagen is goed. Als het de 12e wordt missen we weer een cursus dag. Wordt het de 14e dan komt onze Triangle Tour en terugvlucht in gevaar. Mr Chauhan gaat proberen om het toch op de 13e te krijgen. Volgens de leraar heeft het te maken met toegewezen plaatsen die Red Hat aan Koenig toewijst. “Hallo Indianen, ik weet al drie maanden dat we op de 13e examen zouden doen. Kom daar dan niet 14 dagen van te voren mee.” “Smile and wave boys, just smile and wave”, denk ik dan. Of toch maar tot tien tellen. Het zal geheel op z’n Indiaas wel goed komen.

Als we om half zes Koenig verlaten dan regent het een beetje. De spetters houden vrij snel op, maar dit hebben we niet besteld. Op The Ridge zien we een regenboog aan de andere kant van de berg. Als we gereed zijn om er een foto van te maken is die bijna verdwenen. We lopen maar vlug door naar het hotel.

Wie moet nu binnen of buiten blijven? Vanavond gaan we eten bij The Combermere. Eens kijken of rundvlees nog steeds op het menu staat.

:update:
Nope, geen rundvlees op het menu, maar de kaart was erg buitenlands. Keuze uit Thai’s, Italiaans en Mexicaans. Ik ga voor een Mexicaanse menu. Het is wel weer kip, maar niet zoals ze die hier eten. De ober verteld me dat het erg heet kan zijn. Ach doe maar hoor. Pittig is het zeker. Maar daar weet ik een goede remedie tegen, chocolade eten. Ik heb nog een aangebroken reep melk chocolade op de kamer. Maar wanneer ik mijn toetje op heb is dat niet meer nodig. Een erg machtig Amandel Praline cake werk ik naar binnen. Zoveel calorieën zitten er in dat ik morgen eigenlijk hollend naar de cursus moet.

Vanavond ga ik maar studeren i.p.v. tv kijken, de stof van vandaag herhalen. Dat is geen overbodige luxe.

Eerste cursus dag

We staan in de startblokken om te beginnen. Ontbijt kan pas vanaf acht uur, maar we zijn er al ruim voor deze tijd. Tijdens inchecken is het niet verteld en ik nam aan dat het vanaf zeven uur kon. In Europa wordt je weggestuurd, hier in India mag je plaats nemen en nemen ze je bestelling op.

Er is hier ook niks veranderd. Ik herken de ober. Op straat voor het hotel komt dezelfde vrouw als in 2008 de straat aanvegen. Zelfs sommiger kruiers herken ik. Hotel Willow Banks (Koenig is zichtbaar Alsof ik niet weg ben geweest. Kostelijk.

We worden om kwart voor negen bij het hotel opgehaald. De cursus lokatie is verhuisd. We hoeven niet meer naar Sanjauli toe met de auto. Nu gaan we met de auto naar het gebouw toe, maar we blijven in Shimla. We rijden naar boven met een stijgingspercentage waar klimgeiten moeite mee hebben. De Suzuki heeft het moeilijk maar komt er zonder problemen. Gelukkig hebben we op de steile stukken geen tegenliggers, want daar is absoluut geen ruimte voor om elkaar te passeren. Zelfs voetgangers stappen weg om ruimte te maken.

We vullen heel Indisch, veel formulieren in. Ze zijn zelfs geïnteresseerd in de naam van mijn vader. Maar dat is gebruikelijk in heel India. Zelfs om ingeschreven te kunnen worden bij een school willen ze ook de naam van je moeder weten. Nou vooruit dan maar. Dan gaan we naar het lokaal om de leraar te begroeten. Een ruimte voor maximaal drie personen. De man komt uit Delhi speciaal voor ons. Red Hat is ook voor de elite, Windows kan iedereen geven en begrijpen.

We volgen de boeken niet. De leraar heeft een eigen structuur die hem goed bevalt. We nemen eerst de Linux basics door. Deze commando’s staan ook door de eerste twee delen heen. Nu krijgen we ze volledig uitgelegd en staan ze gegroepeerd in onze aantekeningen boekje. Best wel een aardige oplossing en we moeten de volledige drie boeken onthouden. Hoe de stof gegeven wordt is dan niet spannend.

Met een redelijk snelheid komen de commando’s voorbij. Sommige zo basis dat ik niet eens meer weet wat de achterliggende gedachte achter de commando is. Goed dat we het herhalen.

Om kwart over elf nemen we een pauze. De lunch is om 13:00. Bij binnenkomst hebben we onze lunch keus doorgegeven. Koenig Shimla (bovenste rij het witte gebouw in het midden) Ok hebben we een liter fles water gekregen. Deze keer niet heel erg nodig, want eigenlijk heb ik het best wel koud. De Shimladianen lopen allemaal met de jas aan en sommige hebben zelfs een muts op. Het gebouw staat in de ochtend ook in de schaduw.

Na de lunch, Kip Tikka en Jeera rijst voor mij, gaan we weer verder. Het tempo wordt iets opgeschroefd. Een ding valt op, als we aangeven dat we het niet helemaal snappen begint de leraar harder te praten. Ook wordt dan de uitleg precies hetzelfde verteld. Dat helpt dus niet, maar volgens goede Indiase gewoonte zeg ik bij de derde uileg dat ik het wel snap en laat het er maar bij. De stof staat ook in het boek, die ga ik eerst wel eens lezen. Als ik het dan nog niet snap trek ik wel aan zijn jasje, eeehhhh sorry zijn trui. ACL’s is ook niet de makkelijkste stof om door te krijgen, zeker niet na een warme maaltijd.

Na de pauze van half vier (ofzo) gaan we nog kort in op partities, filesystemen en ander basis handelingen. Wel heel belangrijke handelingen. Maar het is goed te volgen.

Om half zes wordt gestopt. We besluiten om terug te gaan lopen. Het is maar 15 minuten lopen naar het hotel. We kunnen vanaf Koenig het hotel zien liggen, dus hoe ver kan dat nu wezen. Gelukkig is de werkelijkheid als de verwachting, erg ver is het niet. Het is dan wel berg af, dus morgen heen gaat het langer duren, maar het schrikt ons niet af. We zullen eerder vertrekken en doen het op het gemakt. Onderweg zullen we tactisch stoppen om toch even “van het uitzicht te gaan genieten”.

Vanavond gaan we weer buiten het hotel eten. De Combermere staat op de planning. Vorige keer stond rund op het menu, eens kijken of dit nu weer zo is.

Met de auto naar Shimla

De wekker moet me helpen met wakker worden. Om 06:15 sta ik naast het bed. Om acht uur vertrekken we naar Shimla, maar een mens moet toch eerst nog een ontbijtje wegwerken. Even na zeven uur sta ik op de gang te wachten. Opweg naar Shimla De wekker van Theo had hem niet geholpen met wakker worden. Eerst maar snel wat eten en dan met de koffers aan de gang.

Eenzelfde ontbijt als de laatste paar dagen gaat er prima in. ik trakteer mezelf op twee kip worstjes, ’t zondag zullen we maar zeggen. Dan is het vlug naar de kamer om de spullen bij elkaar te zoeken en toch netjes in de koffer te krijgen. Na een stuk of wat keer de kamer rond te zijn gegaan, heb ik het gevoel dat ik inderdaad niks vergeten ben. Vlug naar beneden, want er wil ook een bus met Fransen vertrekken. Helaas zijn ze me net voor. Maar ik wordt vlug geholpen om het eten af te rekenen. Toch nog zo’n 2701 roepees die drie maaltijden samen.

De chauffeur is optijd. We hoeven echter geen gesprek met hem aan te gaan. Z’n Engels is…. Tja z’n Engels is…. Niet alleen auto's op de weg Ehhh, welk Engels? Maar met losse woorden komen we er wel uit. Redelijk vlug zitten we op de snelweg naar het noorden. Ook hier is het ieder voor zich. De weg is af en toe 3 rijbanen breed. Maar redelijk vaak moeten we de snelweg af omdat niet overal nog 3 baans asfalt ligt. Men is stevig aan de weg bezig. Ook moeten we aan paar keer door toll poorten heen. De aanleg moet terugverdiend worden.

Bij de provincie Punjab moet er belasting betaald worden. We hebben het niet gelijk door wat er gaat gebeuren, maar naar het woord Tax snappen we hem. Als hij even wegloopt om de financiën te regelen geeft dit ons een mooie gelegenheid om de benen te strekken. Na de korte pauze in de buurt van Delhi, na nog geen uur rijden, zijn we nu al bijna drie uur onderweg. Het zitvlees speelt op.

We rijden verder over de nieuwe weg naar het noorden richting Chandigarh. Voorbij de stad worden we verzocht te stoppen door plaatselijke Bromsnorren. De papieren worden bekeken. En de portemonnee van de hoofdagent moet gespekt worden. Klagen helpt niet. Het gezicht van de chauffeur staat niet vrolijk. Als we verder mogen rijden maar niet lang daarna wederom moeten stoppen voor andere veldwachters heeft onze beste man toch wel de pee in. Toch heeft hij wel iets geleerd. Hij klaagt en klaagt, vindt echter geen gehoor. Moet de brandblusser laten zien. Dit is zijn kans om zijn geld in de auto te leggen. De bergen in Ik zie later namelijk als hij de brandblusser weer terug legt, dat hij zijn portemonnee weer in zijn broekzak doet. Tegen Oom Agent waarschijnlijk gezegd dat hij geen geld meer had. We mogen nu zo doorrijden.

De locatie van de laatste controle was wel erg sneu van de politie. Nog geen kilometer verderop begint Himarchal Pradesh. De staat waar Shimla de hoofdstad van is. Weer moeten we belasting betalen, maar dat gaat gewoon in de staatskas. Niet in een broekzak van Oom Agent.

De bergen beginnen hier. We gaan stijgen en de snelheid gaat omlaag. We komen nu niet boven de 50 km/u uit. Er is geen recht stuk weg meer te bekennen. De vrachtwagens, bussen en kleine auto’s maken het de chauffeur lastig om door te rijden. Inhalen op eigen risico. Maar we hebben het gevoel dat hij het overzicht aardig heeft. Geen moment ben ik bang dat het mis kan gaan.

Even voor twee uur rijden we zowaar een McDonalds voorbij. Nou niet voorbij. Het woord McDonalds die ik roep herkent de chauffeur. “Lunch Sir?” “Yes please.” Laten we hier maar gaan eten. Het menu kent heen rundvlees, alles is kip. Het heeft wel de McDonalds kwaliteit en smaak. The Golden Arches in de bergen Gewoon goed. Een mens knapt er wel van op van die McNuggets.

Daarna gaan we in een ruk door naar Shimla. De voorspelde acht uur rijden wordt gehaald. Net na vier uur rijden we Shimla binnen. Hier is de chauffeur niet bekent. Hij vraagt in welk hotel we zitten. Willow Banks moet ik toch maar op een papiertje schrijven, want snappen deed hij het niet. Onderweg vragen had niet heel veel zin. Maar gelukkig ben ik hier niet voor het eerst, dus wijs ik hem de weg maar. Ik ben niks vergeten van Shimla. Gelukkig is er niks veranderd. ’t Is alsof ik hier vorige week nog was.

Ik dirigeer de man naar de parkeerplaats toe. We geven hem een flinke fooi voor het goede rijden. Hij kan gelijk weer naar huis, wij lopen naar boven richting hotel. Onderweg kan ik Theo uitleggen wat wat allemaal is. Mijn conditie is 1000 keer beter dan de vorige keer. Mijn hoofd wordt niet zo rood als mijn jas. Vorige keer was het bij het paarse af en piepte de longen stevig. Nu ben ik niet degene die puft.

Na het inchecken gaan we gelijk de stad in. Het is nog licht. Ik wil Theo de eetgelegenheden laten zien waar ik de vorige keer gegeten heb. Ze zitten er nog allemaal. Shimla We kunnen uit minimaal 6 restaurants kiezen. Er zijn er meer, maar bij deze zes heb ik de vorige keer heerlijk gegeten. We lopen nog even richting The Ridge. Een groot plein van Shimla. Als het niet zo heiig was zouden we de besneeuwde Himalaya toppen goed kunnen zien. Nu zien we ze wat vaag. We lopen wat door de stad. Zo tegen half zeven zijn we bij het hotel terug. Even nog de primaire moderne levensbehoefte regelen. Internet dus. Het wachtwoord voor de Wifi is onveranderd, ik HEB dus al internet. Helaas had ik dat niet eerder gezien, nu kost het me 50 roepees per dag. Maar ja, stelen mag niet en heel erg om te betalen vind ik het ook niet.

Het eten doen we in The Embassy. Een restaurant even verderop. Goed eten, maar ik was vergeten dat het daar niet warm is. Alleen een poloshirt voor Shimla is niet genoeg, blijkt. Het eten warmt me niet heel erg op, dus natafelen zit er niet in. We lopen terug naar het hotel om in de bar nog iets te drinken. Een echt Indiaas KingFisher biertje voor beide. Babbelen doen we nog even, maar we maken het niet te laat. Morgen gaat het echte werk beginnen, morgen moeten we om 09:00 bij Koenig zijn.

Previous Entries