Koblenz aan de Rijn/Moezel

Om half negen ga ik eten. Het ontbijt is prima. Nog even snel de rugzak nakijken of ik de camera d’r in heb gestopt en dan weg. De weersverwachting is niet best. In het begin van de ochtend droog, maar de rest van de dag regen.

Koblenz De routeplanner brengt me naar Die Altstad van Koblenz. Het is er al redelijk druk met auto’s. Ergens aan de Moezel vind ik nog een plekje en de Deutsches Eck is snel bereikt. Ook zie ik de kabelbaan over de Rijn waar de hoteleigenaar het over had. Nog geen jaar is dit ingebruik. Het is een leuk tochtje zo over de Rijn. Aan de anderkant neem ik dezelfde gondel weer terug, er zal genoeg te zien zijn, maar veel tijd gun ik me aan deze kant van de Rijn niet.

Ik knip m’n foto’s op de kant en in de lucht. Ik heb niet veel tijd, parkeren kon maar maximaal voor twee uur. Dat is achteraf gezien net even te lang. Na 90 minuten begint het te miezeren. Daarna worden de druppels groter. Ik het de Eck wel gezien en loop terug naar de auto. Op de plattegrond van deze kant van Duitsland bekijk ik mijn verdere mogelijkheden. Ik besluit om de Rijn te volgen richting de Loreley. Ook een bekent punt van de streek.

Loreley Zo vanaf de weg ziet de rivier er mooi uit, zelfs in het druilerige weer van nu. Af en toe stop ik om wat foto’s te maken. Ook al rijdend hoop ik een paar leuke kiekjes te schieten. Voorbij de Lorelei ga ik naar het noorden. Met een omtrekkende beweging rij ik naar Limburg. Limburg an der Lahn tenminste. De weg er naartoe is prima. Stijgen en dalen, soms ook met echte haarspeldbochten.

Als ik in Limburg aankom besluit ik maar de snelweg terug te nemen, binnendoor gaat te lang duren. Het is al vier uur geweest. Ik ga eerst naar het hotel terug. Daarna, net als gisteren, ga ik achter m’n eten aan.

Terug op de kamer klik ik weer de zenders af, maar de oogjes vallen dicht. Als ik later kort weer wakker wordt kruip ik maar onder de wol. Morgen wordt het weer een lange dag.

Terug naar Duitsland

Onderweg in Duitsland Net terug van vakantie en dan nu alweer onderweg. De koffer was al wel uitgepakt en nu snel een kleinere koffer inpakken. Ach inpakken is het woord niet. Kwakken klopt beter.

Na de lunch rij ik weg. Deze keer alleen maar snelwegen. Zo op de heen weg eerst even kilometers maken. Via de A12 de grens over, via Keulen richting Koblenz. Dan van de snelweg af en ik ben d’r, Oberraden.

Het hotel ziet er niet erg uit als een Hotel. ’t is een groot huis in een klein dorpje. Ik kan alleen maar raden naar de reden van de “verbouwing”. De eigenaar is erg vriendelijk. Ik krijg kamer 4. Er zijn maar 6 kamers. M’n kamer is ruim, een prima onderkomen voor de komende dagen.

Als ik een beetje ben bijgekomen ga ik de omgeving bekijken. Het restaurant die ze runnen is gesloten voor het seizoen. Hotel in Oberraden Maar als ik zo in de buurt rond rij dan kom ik genoeg eetgelegenheden tegen. Door de onbekendheid rij ik per ongeluk zo de snelweg op, net even een afslag te laat genomen. Tja dan maar heen en terug over de snelweg, gelukkig is de volgende afslag niet ver weg. Op de weg terug kom ik langs een Burger King, gelijk maar binnen gewipt om te eten.

De tv op de kamer heeft sateliet kanalen. 103 keuzes en nog niks op de buis. Maar dan de helft is Duits, wat Spaans, Portugees, Turks. Maar ook BVN en Provinciale Nederlandse omroepen. Ik breng de tijd door met een beetje zappen en ga dan naar bed. Mmmm. redelijk matras.

Dolomieten foto’s

Het is een heel gepuzzle om een mooi overzicht te maken van de afgelopen vakantie. Van de 1865 gemaakte foto’s heb ik er (maar) 290 geselekteerd, nog een mooi aantal overigens.

Externe Link :

  • Dolomieten foto’s
  • Hobbelen naar huis

    Snert weer Een vermoeiende dag gisteren. Laat in het hotel. Laat gegeten. laat gaan slapen. Ik slaap ook heerlijk. Alleen als ik wakker wordt heb ik niet het gevoel uitgeslapen te zijn. Om half acht krijgen we een wake up call. Even d’r voor was ik wakker. De koffer is nog redelijk ingepakt gebleven, daar heb ik weinig omkijken naar. Na een heerlijke douche loop ik om half negen richting ontbijt. Toch aan het treuzelen geweest.

    Vorige week hadden ze in dit zelfde hotel genoeg keus bij het ontbijt. Deze keer ook weer. Ik kies voor een Engels ontbijt: Ei, bacon en kleine gahaktballetjes. Aangevuld met een kaiserbrödchen kaas en ham. Vandaag “zondigen”. Morgen maar weer verder met het diëet. Ik moet warempel opschieten, om kwart voor negen worden de koffers al ingeladen en ik zit nog te eten. Bijna vergeet ik de sleutel in te leveren, maar optijd denk ik er nog aan.

    Alfred heeft haast, hij wil blijkbaar naar huis. Zonder te tellen begint hij te rijden. Helaas ontbreekt en nog iemand, gelukkig wordt er geroepen in de bus en niet veel later zijn we allemaal weer compleet.

    Het weer is regenachtig. Volgens het weerbericht wordt het beter naarmate we Nederland naderen. Effe Lunche Tot vlak voor Keulen blijft het ernstig bewolkt.

    Eén tussenstop nog in Duitsland, langs de snelweg met een vruchtensapje en een broodje haring (ach je moet toch gevarieerd eten). En dan richting lunch op een, voor de busorganisaties, bekende stop. Eergisteren hebben we de lunchmaaltijd al doorgegeven. Er werd gisteren teruggemeld dat er nog een bus zou zijn en dat het druk is. Verkeerde woordkeuze, er staan wel VIJF bussen in de straat. De vreetschuur, want dat is het een beetje, barst uit z’n voegen van de busreizigers. Eerlijk is eerlijk het smaakt prima en de porties zijn prima, alleen die 400 man in een ruimte is wel erg overdreven.

    Na het eten, het is inmiddels half drie geworden, rijden we in een ruk naar Asten. Daar volgt nog een broodmaaltijd en wordt er hartelijk afscheid genomen van alles en iedereen. De busrit zit er nog niet op, want ik moet nog naar Zwolle. We vallen elkaar nog net niet in de armen, maar het afscheid is hartelijk. “Iedereen bedankt voor de gezellige reis en misschien tot ziens.”

    Via Ede en Apeldoorn kom ik aan in Zwolle. Ik zie aan de tijd dat het krap wordt om de trein van tien voor negen te halen. Ik pak snel de koffer en koop een kaartje. Als ik richting Kampertreintje loop wordt er omgeroepen dat de trein Zwolle – Kampen gratis is. Een aktie van de Provincie Overijssel. Gloeiende, gloeiende, gloeiende …. Snel loop ik maar door naar spoor 13. Als ik de trein op 5 meter genaderd ben rijdt die weg. Is het nog ver?Ik had het fluitje al gehoord, tja dan duurt de vakantie nog maar 30 minuten langer. Op een bankie bel ik Pa om de aankomsttijd in Kampen door te geven.

    Dan maar naar de restauratie. “Doe mij maar een Cola Light.” “Dat is goed meneer, maar we gaan wel over vijf minuten sluiten.” “Dan moet je het maar snel brengen.” En om negen uur stond ik weer op het perron. Gelukkig komt de trein snel en niet veel later rijden we Kampen al binnen.

    Vanaf de brug zie ik Pa d’r al aankomen. Koffer en tas in de kofferbak (waar is die anders ook voor) en dan snel naar huis. Het is stil op straat, ik ben snel weer thuis. Ik bedankt Pa voor de rit. Morgenmiddag zal ik wel verslag uitbrengen. Maandag of dinsdag laat ik de foto’s wel zien. Ik moet eerst even selekteren, alle 1865 foto’s bekijken wordt een beetje te veel van het goede. Misschien wel 80% is alleen leuk voor mij, maar niet de moeite waard om te laten zien. Al dat spiegelend glas van de bus is niet interessant.

    Het is een mooie reis geweest. Wel apart om zo “vermaakt te worden”. Zeker niet een verkeerde manier van reizen. Eens kijken of er nog andere leuke bestemmingen zijn. Deze Dolomieten reis is prima bevallen. Maar de blik is wel weer buiten Europa gericht.

    Terug naar Duitsland

    Weg door de bergen Ruim voor de wekker ben ik wakker. Ik hoorde zelfs om 06:00 de kerkklokken gaan. Zieltjes winnen waarschijnlijk. De koffer heb ik gisteravond al ingepakt. Nu alleen nog maar de laatste spullen inpakken, even goed rondkijken of ik niks vergeet en dan weg. Het wordt een lange dag.

    We worden uitgezwaaid door de eigenaressen (zo blijkt). Een keer per maand komt Kras langs. Volgende maand voor de laatste keer van dit jaar. We rijden naar de snelweg, via de Brennerpas (maar dan via de snelweg) rijden we Oostenrijk in. Even voor de grens stoppen we nog voor de laatste echte Italiaanse Cappuccino. Daarna rijden we via Innsbruck door het kleine gedeelte van Oostenrijk. Op de snelweg stoppen we bij een groot wegrestaurant voor de lunch. Ik neem toch maar een warme maaltijd. Ik kies voor vis. Dat heb ik de hele week nog niet gehad. Weg door meer bergen Hoewel de vis lauw is als ik er aan begin, smaakt die toch wel

    Net over de grens van Duitsland verlaten we de snelweg om nog een stuk binnendoor te gaan. Ik heb Sissi niet gezien, maar ik zie wel waar ze opgegroeid is. Beieren ziet eruit als de foto’s….. Of is het andersom, Mmmmmm…… Via een smalle weg rijden we door de bergen. Een hele leuke omweg.

    Als we weer terug zijn op de snelweg blijven we deze voor de rest volgen. Onderweg stoppen we een paar keer, ook om de rijtijdenwet niet te overtreden. Na een heel gehobbel in de bus zijn we allemaal blij als we de snelweg afgaan bij Erlangen. De lange file bij Munchen heeft ook niet echt geholpen. Om 19:00 zijn we bij het hotel.

    Om 20:00 is het eten. Weer een tartaartje en een pruimen toetje na. Waarschijnlijk het vrijdag menu. Nu om 22:00 geloof ik het wel, morgen nog een hele dag in de bus. Met de voorspelde regen zal het weer een lange rit worden.

    Previous Entries