Een dag nog volhouden

Wakker worden op een dag dat je weer naar huis vertrekt is altijd bijzonder. Je wilt zo veel mogelijk tijd rekken, maar je moet ook rekening houden met de normale regels. Eten kan nog steeds tot 10 uur. Even voor kwart voor tien ga ik dan toch maar ontbijten.
Deze keer is er niemand meer. Buiten is nog een tafel gedekt met schone kopjes, daar ga ik zitten. Het ontbijt is niet iets bijzonder, de sfeer en het uitzicht is van wereldklasse. Als ik naar links kijk zie ik de Campanile van het San Marco plein. Voor de rest zie ik alleen maar Venetiaanse daken. Zelf zit ik op de 4e etage, sommige huizen komen ook zo hoog, de meerderheid is gebouwd tot 3. Ontbijt op niveau Maar dat neemt niet weg dat die huizen ook nog in hoogte verschillen. Geweldig gezicht.

Om half elf vertrek ik uit het hotel. Mijn koffer mag ik vanmiddag komen ophalen. Eerst loop ik naar het San Marco plein. Onderweg probeer ik te pinnen, maar het apparaat geeft niks weg. Normaal gesproken, als je met een buitenlandse kaart geld wil pinnen, krijg je een vraag met welke taal je verder wil. Dit apparaat kent alleen Italiaans. Gokkend, hoop ik de goeie knoppen te kiezen, maar helaas. Geen geld uit de muur. Gelukkig heb ik nog wel iets in de jas zitten.

Op het San Marco plein bel ik naar het werk, naar Pim. Webcam San Marco pleinHij zat gisteren ook door de webcam te kijken, maar had me niet in de gaten. Tja ik liep d’r ook niet. Nu ga ik strategisch bij een bruin hek staan. Geel shirtje aan en een bruin hek. Mwah, dat moet te zien zijn. En inderdaad. Pim heeft me in het beeld. Grappige gedachte wel, zichtbaar over de hele wereld.

Voor vandaag heb ik weinig plannen. Het enige is, hoe kom ik de dag door. Ik vind het niet prettig om ’s avonds pas te vertrekken. Maar ja een alternatief voor lijndienst vliegen is er zelf eentje te kopen. Helaas heb ik daar het budget niet voor. Dus, maar wachten tot het zeven uur wordt. Al slenterend en treuzelend loop ik over het plein. Opweg naar de boten. Ik heb nog steeds een 48 uurs kaart opzak. Ik zoek het trein station maar op. Daar valt ook middageten te scoren, misschien is er zelfs wel een flappentap. Helaas blijkt dat laatste niet het geval, tenzij ik niet goed kijk. Op het station beslis ik om nog een keer naar Murano te gaan. Met lijn 41, eentje die alle stops aandoet en dus vooral geen haast heeft. Precies een lijn voor nu, voor mij. Zittend in de zon, he weer 25 graden, worden de ogen toch wat moe. Dommeld bereik ik Murano, maar optijd stap ik uit.

Op Murano krijg ik een SMSje van Ingrid. Haar werkdag zit erop. Ze is een bakkie aan het doen op het San Marco plein. Stadsfront Lagune Ik stuur terug dat ik daar ook naar opweg ben. Ik zat al te wachten op lijn 5, de sneldienst terug naar het plein. Een half uurtje later ben ik ook op het plein. Samen lopen we een rondje plein. Alleen maar kijken in de etalage. Mijn limiet van de creditcard is zeker niet toereikend om hier eens effe lekker te gaan winkelen. Mijn Venetië souvenir heb ik gisteren al gekocht.

Na eerst nog even mensen kijken voor de Basiliek gaan we opzoek naar een restaurant. Ingrid weet een Self Service restaurant met veel keus dicht in de buurt bij mijn Hotel. Eerst haal ik mijn koffer op en daarna ga ik eten. Bij het ophalen had het hotel nog een verassing voor mij. Een van de twee bedden (twin) waarop ik geslapen heb, was doorgebogen. Of ik van de manager (die er niet was) even 150 euro wilde betalen. De man die het moest vertellen vond het ook niet prettig om te doen, “maar ja dit is Venetië”, zo zegt hij, “overal willen ze geld voor hebben.” Ik krabbel een A4-tje vol dat ik zeker niet van plan ben te betalen. Ik heb er alleen opgeslapen, ik ben d’r niet op aan het springen geweest. Kom op hé. Voor de vorm laat ik mijn e-mail adres achter. ‘k zal wel zien wat er gaat gebeuren. Zal effe lekker worden.

Het eten had niet te lijden onder de fratsen van het hotel. Het smaakte prima. Vlees, patat en warme groenten, zeer lekker. Na het eten gaat Ingrid haar koffer halen. We nemen de boot naar Ple de Roma. En daar wachten we op de bus naar het vliegveld. We moeten lang genoeg wachten om opgevreten te worden door de muggen. Gondeliers Tenminste Ingrid vonden ze lekker, mij hebben ze niet geproefd. Op het vliegveld hebben we maar weinig tijd om te treuzelend. Na de tas en jas controle kunnen we gelijk doorlopen naar de gate. Het inchecken is al bijna begonnen. De makke schapen staan al weer netjes in de rij om ingeladen te worden. Als alles dan ook echt gaat beginnen blijken we via een zijkantje toch veul mensen voor te zijn. Relatief ver vooraan kunnen we toch snel het vliegtuig in.

De vlucht gaat voorspoedig. Optijd landen we op Weeze, voor RyanAir weer een reden om trompet geschal het vliegtuig door te tetteren. Rare jongens die Ieren.

De weg terug met de auto gaat prima. Bij Annie “gooi” ik Ingrid uit de auto. Zij gaat door naar huis. Ik ga op de automaitsche piloot naar Kampen. Onderweg stop ik nog bij een 24h tankstation voor een heerlijk flessie sinasappelsap. Rond half twee ben ik thuis. Had ik in Venetië de jas niet nodig. Hier is het toch lekker koel. Ik ben weer in West Europa. Brrrrr…

Nazomeren in Venetië

Het bed is niet slecht, maar toch heb ik niet goed geslapen. Veel te doenig was ik gisteravond. Veel te warm was ik en het nog toen ik naar bed ging. Maar alles bij elkaar opgeteld heb ik toch wel een paar uurtjes kunnen slapen.
Ruim voor de wekker wordt ik wakker. Ontbijt is van 8 tot 10. Ontbijt wordt op mijn etage geserveerd. Het is mooi weer en je kan zelfs op het dakterras eten. ’t is er vol dus ik ga maar bij de deur eten, ook leuk. Ik krijg een mandje met brood. Zoetwaren is al op tafel, de kaas en de vleeswaren mis ik. Dan maar zoet. Koppie thee d’r bij en als afsluiting sinasappelsap van een rooie sinasappel. Daar kan ik het voorlopig wel mee doen. Ik had alles al zo afgewikkeld dat ik gelijk naar buiten kan. Bij de balie even stoppen om mijn paspoort met inhoud op te halen. MuranoGisteren geen puf meer voor gehad om in te checken. Code voor het internet heb ik nu ook. Dus vanavond kan ik aan de slag.

Eerst loop ik naar het San Marco plein. Dat is hier dicht in de buurt. Langzaam kom ik in mijn rol van toerist. Ik slenter naar de bussen, ’t is eigenlijk een boot, maar bus klinkt wel goed. Uiteraard wil ik de lijn nemen waar het allerbarstens druk is. Lijn 5 naar Murano. Als makke schaap loop ik de boot op. Lijn 5 gaat wel rechtstreeks, lang duurt het dus niet. Het staan en de koele bries heeft wel iets, maar ik wil toch eerst een beetje drinken. Ik heb besloten om het rustig aan te doen. Ik ga ergens zitten en bestel een colaatje. Na de bubbels loop ik naar links en vervolgens volg ik een bordje waarop staat dat ergens een demonstratie glasblazen gegeven wordt. Kijk, dit heb ik gemist in 2007. Hier kom ik voor. Er is net een voorstelling afgelopen, ik neem plaats op de tribune en wacht op de dingen die komen gaan.

Twee glasmeesters geven een demonstratie glas bewerken. Eentje maakt witte bladeren, waarschijnlijk voor een kroonluchter. De andere maakt een vaas en later op verzoek nog een glazen stijgerend paard. Hij laat het er erg gemakkelijk uitzien. Fabrikage tijd paard 5 minuten. Ik heb ze niet in de winkel gezien, maar ik gok dat zo’n paard honderd euro moet opleveren. Er lopen wel veel gladjakkers in blazers rond. Dit zijn de dompteurs die het publiek de winkel van de fabriek in begeleiden. Ik ben vast besloten om iets te kopen, maar ‘k zie er waarschijnlijk niet kredietwaardig uit. De jasjes, er zijn er nog veel meer in de winkel, zwermen rond bij de echtparen, daar verwachten ze dat het geld zit. Op de tribune hebben ze al gepolst waar iedereen vandaan kwam. Nou ja, mij hebben ze volkomen genegeerd. De mensen van de anderkant van de oceaan zijn erg in trek bij de jasjes.
Glasblazers Met een hele mooie schaaltje verlaat ik de winkel. Sticker prijs 100 euro, credit card prijs 60 euro, cash 50 euro. Noh, 50 euro heb ik nog wel in de broekzak zitten. ‘k Blijf een Hollander hè.

Bij een eettentje neem ik twee broodjes en een cappuccino. Wachtend op lijn 42 stuur ik wat SMSjes naar Nederland. Voordat de boot komt moet ik nog even een koelkast magneet scoren. Mijn koelkast is pas voor 3/5 gevuld, er kan nog veeeel meer bij. Lijn 42 brengt me naar het treinstation. Daar zit ik lekker in het zonnetje, een klein beetje ook om even op te drogen. Met lijn 2 ga ik weer naar het San Marco plein. Daar besluit ik om naar het Lido (eiland) te gaan. Eens kijken hoe het eiland van Ingrid eruit ziet. Ook lijn 1 gaat bijna direct naar Lido. Weer geniet ik van de deining van de boot en het heerlijke briesje langs mijn gezicht. Op de boot begin ik toch wel trek te krijgen. Alles wat ik gehad heb verdween in een holle kies. Bij een plaatselijk restaurant op Lido geniet ik van een Grilled Steak, pattatekes en een salade. Dit alles spoel ik weg met twee blikkies Cola light. Als toerist ben je toch alleen maar een buidel met geld. Zonder met de ogen te knipperen vragen ze 28 euro voor deze eenvoudige doch voedzame maaltijd.

Na Lido ga ik weer terug naar het treinstation. Uiteraard wel via een lijndienst die ik nog niet gehad heb. Deze keer neem ik lijn 62. Bij Piazzale de Roma stap ik uit en vervolg met de 2 mijn weg naar het station. Voor het station ga ik nog even van de zon genieten en al kijkend naar de werklui en toeristen die Venetië verlaten, verbaas ik me over de contante stroom van mensen die aan mij voorbij trekken. Avond in Venetië Na eerst nog een echt Italiaans ijsje te hebben genuttigd ga ik op het station kijken. Net als overal kom je hier ook weer rennende mensen tegen die net iets te laat van hun werk zijn gegaan. Hadden ze maar een boot eerder moeten nemen.

Ik vind het wel welletje, ik neem de boot naar het San Marco plein en na even links rechts links te zijn gegaan sta ik bij het hotel. In de buurt koop ik nog het nodig om de avond door te komen. Als ik eenmaal naar de top klim dan kom ik er niet eerder af dan morgenochtend.

Deze keer is er wat meer beweging op de gang. Iemand anders heeft ook een badkamer op de gang. Ik heb B2 er is ook nog een B1. Dan is er nog een kamer. Ik hoop voor hem/haar dat die kamer wel een badkamer heeft. Meer B’s heb ik niet gezien. De gang lijkt net een kermis attraktie, bijna alle deuren hebben spiegels

Vanavond even mijn Italiaans ophalen veul zenders, maar bijna allemaal Onverstaanbaar.

Ik heb vandaag veel op een boot gezeten. Zo liggend op mijn bed voel ik me nog heen weer gaan. Heen en weer. Heen en weer. Heen en weer. Ook was het vandaag heerlijk weer, 25C en alleen maar zon. Ik heb toch weer een klein kleurtje gekregen.

Op weg naar Venetië

Laatste week van de vakantie, ik heb het gevoel – of liever gezegd had het gevoel – ik moet er nog even tussentuit. Een paar weken geleden kwam ik op de site van Ryanair, na wat bestemmingen te hebben gekozen, keek ik naar Venetië. Speciale aanbiedingen klonk er bijna uit de speakers. Heenreis 4 euro, terugreis 4 euro en meer ook niet. 10 euro voor creditcard betaling en voor nog geen 20 euro zit je in Vendig of Venice of Venetië. Uiteraard komt daar nog Diesel, bus van en naar Treviso en hotel overnachtingen bij, maar 18 euro blijft 18 euro.

om half vier rij ik weg, eerste stop Annie. Niet om haar op te halen, maar Ingrid gaat mee. En bij Annie laten we één auto staan. Mijn opmerking aan Ingrid, “Nu voor 18 euro kan je in Venetië zijn”, heeft ze ter harte genoemen. Sind haar huwelijk in december 2007 werkt ze samen met de dames die haar huwelijk geregeld hebben. Ingrid bedient nu de Nederlandse en Belgische markt. Binnenkort ook Duitsland. Als Venice weddingplanner regelt zij alles voor bruidsparen vanuit Nederland. Voor haar is het een business trip. Zij gaat dingen regelen en bekijken. Deze jongen gaat lekker de tourist uithangen. Volgende week gaan we pas weer aan het werk denken.

Door wat files gaan we later weg bij Annie dan gepland. Maar mooi op tijd zijn we in Weeze. Weinig tijd om een versnapering te nemen, maar we kunnen wel gelijk doorlopen. Als kudde dieren gaan we in de rij staan als maar één iemand zich naar de deur van onze gate begeeft. Geen slimme zet. Het vliegtuig is nog niet eens binnen zo blijkt. Veel te lang staan we maar te wachten en dat het vliegtuig meer dan een half uur vertraging heeft. Zucht… Niet slim Bert in de rij gaan staan.

Met een vertraging van 40 minuten vertrekken we uit Weeze. Onderweg de gebruikelijk handelingen van : Boekjes uitdelen, Eten verkopen, Tax Free artikelen verkopen, rommel opruimen en klaar maken voor de landing. Maar 20 miunuten te laat landen we op Treviso. Op het vliegveld snel nog even twee flessies drinken kopen, Buskaartje voor Venetië halen, en gelijk maar een 48 uur kaart voor het openbaar vervoer kopen. Zo’n kaart maakt het een stuk makkelijker in Venetië. Nooit zit je meer verkeerd. Alles is goed.

In Venetië neem ik afscheid van Ingrid. Zij overnacht bij een collega weddingplanner. Ik neem boot nummer 2 naar de Rialto brug. Daarvandaan loop ik naar mijn Hotel. Gelukkig had ik een plattegrond afgedrukt. Het is minder ver dan in Oslo. Maar toch nog bijna verkeerd loop ik naar mijn Hotel. Bij de voordeur krijg ik het toch even benauwd. Receptie hotel op de derde verdieping. Slik. SLIK. Dat had ik niet verwacht. Ik, die op het werk nog de lift neem naar de eerste moet nu naar de 3e etage toe. SLIK. Op de tweede etage komt er iemand mijn koffer overnemen. Uitgewoond sta ik bij de receptie. Die jongen zegt, “inchecken kan morgen wel, U bent nu moe”. Hij neemt me nòg één etage hoger, ik heb kamer 22. Hij laat me de badkamer zien. Helaas zit die op de gang, maar hij zou wel voor mij alleen zijn. “Mmm zal wel, de twee andere kamers zijn zeker nog leeg”, denk ik dan. Als een paard, die de Grand National gelopen heeft, hijg ik nog zeker een dik kwartier na. Onderweg was het warm, 17C, en de klim naar het dak, ik slaap letterlijk onder de pannen, hebben ervoor gezorgt dat m’n t-shirt helemaal nat is. Gelijk doe ik de airco aan op de koudste stand. Helaas werkt internet niet goed. Na het ontbijt morgen maar even bij de balie vragen. Ik moet toch kunnen zien op internet dat het de komende dagen 25 graden blijft.

Om één uur probeer ik maar de slapen. Morgen naar Murano.

Noorwegen foto’s

De foto’s van mijn vakantie van Noorwegen staan online. Kijk op Noorwegen digitaal. Ik laat de aardigste 250 foto’s zien, alle 610 laten zien zou te veel van get goeie zijn.

Eindhoven Airport

Voor de verandering vandaag met Wouter naar eindhoven gegaan. Schiphol is leuk, dynamisch. Maar toevallig ben ik daar afgelopen maandag nog geweest. Van de Nederlandse luchthavens zijn Rotterdam en Eindhoven na Schiphol de meest bedrijvige.

Eens kijken wat er in Eindhoven te doen is. Eindhoven heeft zelfs een spotters parkeerplaats. Ze hebben ook een terras met uitzicht op de vliegtuigen en start/landingsbaan. Het zou wat drukker mogen zijn, maar voor een daggie weg is het goed te doen.

Externe Link :
De foto’s

Previous Entries