Lunch op Basel SBB

Er staat weinig op het programma vanmorgen. Ik heb een entree kaartje voor het verkehrshaus hier in Luzern. Maar het trekt me niet zo, weer een museum. Deze keer hebben ze wel meer dan treinen.
Ik doe het lekker rustig aan, tegen half tien ga ik ontbijten. Als een van de laatste doe ik de deur achter me dicht en gelijk is het ontbijt afgelopen.

Als een van de eerste dingen die ik doe, is lopen naar de houten brug. Ik kan me nog herinneren dat deze brug in de brand heeft gestaan. Het had zelfs hier in Nederland het nieuws gehaald. Die brug was erg oud. Deze brug lijkt oud. Binnenin hangen driehoek platen met oude vooorstellingen erop, ik gok dat deze platen nog wel orgineel zijn en gered zijn uit het vuur. Halverwege de brug loop ik een souvenirswinkel binnen. Maar omdat ik geen idee heb wat de pincode van mijn creditcard is (ik heb laatst een nieuwe van de ING gekregen) kan ik helaas niet de deur uitlopen met een paar leuke speledingetjes. Normaal zet je een krabbel op een bonnetje, hier moest ik mijn kaart in een kassie stoppen. Jammer hoor.

Ik loop verder nog wat te fotograferen land de oever van het meer, maar ik besluit om vroeg naar Bazel terug te gaan. Luzern ligt toch gauw op 90 minuten rijden van Bazel. En in Bazel ga ik naar mijn favoriete restaurant. Jawel, ik ben eens drie dagen in Bazel geweest en ik heb daar twee keer gegeten. Op het treinstation is een Brasserie, daar hebben ze heerlijke schnitzels. Ook deze keer was het weer heerlijk, alleen had ik ruzie met de platte nuddles die ik erbij kreeg. Mijn enige schone shirt zag er naderhand weer niet uit.

Met nog 45 minuten te gaan voor vertrek loop ik naar de Coop. Deze moet je echt weten te vinden, maar gelukkig wist ik hem nog te zitten. Gewoon een normale prijs voor een halve liter bubbels. Ik heb wel drie bubbels en 1 jus d’Orange, oh ja ook nog een chocolade muffin, alles bijelkaar iets meer dan 7 Frank. Ergens anders zou ik het dubbele kwijt zijn.

De trein vertrekt optijd uit Bazel, ik heb zo’n 5 uur te gaan tot Arnhem. Niet overal haalt hij de maximum snelheid, alleen tussen Frankfurt Luchthaven en Keulen gaat ie hard. Ik heb op het scherm zelfs eens 305 km/h gezien, maar normaal kabbelt het tussen de 250 en 290 voort.
Het is jammer dat de trein tussen Mannheim en Frankfurt omgeleidt wordt. Toch zo’n 40 minuten extra reistijd. Op het eind in Arnhem hebben we toch iets ingelopen, maar een trein later dan gepland, die van 20:40 en niet 20:10 verlaat ik Arnhem. Gelukkig voor de mobiel, met Pa heb ik afgesproken dat hij me van het station in Kampen afhaald. Ik bel hem om de mogelijke tijd door te geven. Maar het echte belletje doe ik vanuit het Kampertreintje. Die van 22:48.

Het leek er even niet op dat ik die trein ging halen. De trein uit Arhem besloot zo vermogelijk van de trap vandaan stil te gaan staan. Zelf zit ik bijna op het eind van de trein, maar met stevig doorstappen en nuttig gebruikmakend van een gereedstaande lift, lukt het me toch om optijd bij de trein naar Kampen te zijn. Ik ben bij de deur en de conducteur fluit voor vertrek. Mooier kan bijna niet.
Als ik bij de bushalte sta komt Pa er ook aan. Hij reed op de brug toen de trein Kampen binnenreed. Als dank je wel geeft ik Pa de stuk of veertig melkcups van de Coop in Luzern. Helaas hebben ze het niet allemaal overleeft, er heeft melk gevloeid. Hopelijk zijn de deksels niet allemaal stuk gegaan.

Om 23:30 zit ik bij me thuis op de bank, ik heb best wel trek. Na die schnitzel en het vele drinken lus ik toch nog wel wat. Gelukkig is er nog een patatzaak open tot één uur. Een patatje met en een kroket is precies wat deze jongen nodig had.

Een hoogste punt

Even voor de wekker gaat ben ik wakker, heerlijk geslapen al zeg ik het zelf. De hele nacht heb ik het raam open gehad. Heerlijk luisterend naar de neervallende regen.

Bij het ontbijt is het weer uitzoeken, hoe gaat het hier in z’n werk. Maar ook hier is buffet. Lekker makkelijk dus. Na een combi tussen Hollands en Engels ontbijt (deze keer alleen het roerei genomen), en de nodige glazen jus d’Orange weggewerkt te hebben, vertrek ik al vroeg naar de overbuurman.

Het wordt een echte wereldreis binnen Zwitserland. Van Luzern naar Interlaken Ost (2 uur) dan naar Lauterbrunnen (25 min) dan naar Kleine Scheidegg (45 min) en daarna naar Jungfraujoch (50 min). Tel daar ook nog het wachten van de overstap bij en je komt al gauw op 4 uur reistijd… Een enkeltje. Alle ritten gaan met een andere spoormaatschappij. Na ieder station (dus ook de tussen stops) komt de conducteur langs. Gelukkig moet je maar één keer je kaartje te laten zien.
De treinen worden wel kleiner en kleiner. De helling naar boven wordt stijler en stijler. Jungfraujoch Zwitserland Net boven de boomgrens hangt de bewolking. Daar hebben we verder geen last van, want de laatste 40 minuten gaat door een tunnel. Helemaal tot aan de halte Jungfraujoch.

Nu wordt het opletten, ik neem zo veel mogelijk een lift als die er is, vanaf het perron is het toch nog 4 verdiepingen omhoog. Het laatste stuk mag je zelf doen met de trap. India is ver weg (hoewel verweg?), mijn bloed is alweer aan NAP hoogte gewent. De Jungfraujoch bevind zich toch op 3454 meter erboven. Iedere stap merk je dat je hoog bent. Maar dan sta je buiten en dan heb je ook wat…. Je wordt spontaan sneeuwblind zo fel is de sneeuw, je neus en vingers zijn ogenblikkelijk van ijs. De wind giert door je spijkerjack. Buiten temperatuur -6C gevoelstemperatuur kouder. Toch loop ik het laatste stukje door de sneeuw verder naar boven. Ik moet toch zien wat er aan de andere kant van de berg te zien is. Een aardige Amerikaan knipt een foto waar ik op sta… bewijs. Selles op het hoogste punt van Europa, tenminste daar waar je met de trein kan komen. En dat al meer dan 100 jaar dat dit kan.

Na de nodige foto’s loop ik weer heel voorzichtig naar beneden. De sneeuw is platgetrapt, maar het kraakt nog wel onder de voeten. Als ik binnen ben duurt het even voordat mijn zicht weer goed is voor de donkere gangen. Even nog wat Frankskes uitgeven, snel even een broodje kopen met wat vloeibaars. Ik heb nog een reis van vier uur voor de boeg.

Ook de terugreis gaat soepel, alleen van de joch naar Kleine Scheidegg zit ik klem tussen de Indiers. Je kan wel merken dat het land welvarender wordt. Het lijken wel de nieuwe Jappanners. Je komt ze overal tegen. Oh ja die jappanners zijn er ook nog steeds overal hoor. Bussen vol.
Ik wil tegen die Indiers zeggen, “Joh, ga naar Shimla, daar zien de bergen er net zo uit. Je moet alleen wel even een spoor aanleggen.”
Ik ben bang dat we ze overal gaan tegenkomen. Helaas laten ze hun Indiaase mentaliteit niet thuis.

Na heel veel keren verzitten.. van de ene bil naar de andere bil, en af en toe een andere trein nemen, ben ik rond 20:04 weer terug in Luzern. Gelijk de Coop ingedoken. Bij een broodjes zaak een broodje met ham en een met tonijn beleg gekocht. Deze keer maar geen warm eten.

Hopelijk weten Barcelona en Mancherster United er een korte avond van te maken. Ik heb genoeg beleeft vandaag. Jammer genoeg staat de verkeerde nu voor.

Moelhoeze (Mulhouse)

Wat een ongelooflijke rot nacht heb ik achter de rug zeg. Op de kamer, met airco!!!, was het 30 graden. De airco zuigt lucht maar blaast niet. Vannacht twee T-Shirts vol gezweet. En dat is nog niet alles, ik heb de dekens op de grond van de badkamer gegooid en heb daar gedommeld van 03:00 tot 06:00. Alleen maar omdat het daar een halve graad koeler was. Wat een Bud nacht. Hotel Bristol in Mulhouse, nee bedankt.

Om 9 uur zit ik aan het ontbijt. De bus met Hollanders die gisteren nog binnenkwamen is alweer weg. Ik ga eerst maar naar Cite du Train, na uitchecken. CdT is de Mulhouse variant van York, van Utrecht. Vlakbij het hotel is een tramhalte, ik koop een dagkaart voor het openbaar vervoer. Met de bus, nummer 20, kom ik om 11:00 aan bij CdT. Heel veel stoomloks hebben ze hier. Het is groots opgezet, alleen de eerste hal is zo donker dat fotograferen bijna onmogelijk is.
Als een Amerikaanse toerist stuif ik door het museum. Klik, knip, streep weer een attractie gedaan. Om 12:00 zit ik alweer voor CdT op een bankje nog weer eens op te drogen. Bijna val ik als een zwerver in slaap op de bank, maar de vele schoolreisjes zorgen ervoor dat dit gelukkig niet gebeurd.

’s middags dool ik met de tram en bus een beetje door de stad totdat het tijd wordt mijn koffer bij het hotel op te halen. Op het station plof ik op een bankje en wacht totdat het echt tijd is om naar het perron te gaan.

Na een heel kort ritje van Mulhouse naar Bazel, met de TGV, stap ik in laatst genoemde over op de trein naar Lucarno. In Luzern stap ik uit. Links de bocht om en dan weer links de bocht om en dan loop in in de Zentralstrasse. Na 135 meter sta ik bij het hotel. Eerst even bijkomen, ik ben nog steeds gaar van afgelopen nacht. De laaghangende bewolking tegen de onmiskenbare Zwitserse bergen doen een beetje troosteloos aan. Het heeft hier net zo hard geregend als afgelopen nacht in Nederland. Het is de opener van het Nieuws.

Om een uur of zeven ga ik op entensjacht. De Mac lokt, de Burger King zit aan de verkeerde kant van de straat ( ik heb geen zin in oversteken). Bij Der New Yorker neem ik een Grilled Sandwitch. Steak met kaas op een broodje wat je ook zo krijgt bij Subways. Aparte combinatie, maar erg lekker. De saus loopt zo mijn mouw binnen.

In het winkelcentrum onder het station loop ik naar de Coop. Kleine supermarkt, maar wel Cups voor Pa!!, volledig dichtgeslibt bij de kassa’s van de forenzen. Toch nog 10 kassa’s op de vierkante centimeter, doorstroming nihil.

Bij de receptie koop ik een internet kaart van het hotel, niks geen Azerty deze keer, deze keer zijn de tikfouten van mezelf. Maar omdat ik niet gelijk verbiding krijg met thuis bel ik met Annie via Skype. Leuk om Annie te spreken en te zien. Het gaat een stuk beter als ik mijn microfoon aanzet 😉

Nadat ik op een link van mijn Blog klik en ik toch op zolder uitkom klop ik maar snel mijn stukkie. Ik heb het raam open en de regen valt recht naar beneden. Koel briesje zal goed zijn, maar gelukkig is het hier niet 30 binnen…..

Terug naar het vaste land

Even een kort kattebelltetje op en Windhoos PC met Azerty toetsenbord en een verbinding zo traag dqt wil je niet weten.

Redelijk op tijd ben ik wakker. Maar weer gekozen voor een Engels ontbijt. Met een taxi naar het station en daar achteraan sluiten. Om het half uur vertrekt er een trein naar Parijs en soms naar Brussel. Na tien minuten wachten gaat er een deur open en als Easyjet passagiers storten we ons op die ene deur.
Mijn rijtuig is gedeeltelijk vol. Ik zit heerlijk alleen. Verbazingwekkend wat ik op de heenweg gemist heb. Veel geslapen toen.
Het Franse landschap zoeft voorbij. Toch ook een leuk stukkie Frankrijk.

We komen optijd aan op Gare du Nord. Inderdaad een korte wandeling naar Gare du l’Est. Goeie grutten wat kan ook Parijs warm zijn. Even snel de nodige vloeistoffen inslaan, heerlijk weer betalen met Euro’s. Jammer dat ik geen tijd krijg om effe bijtekomen. Het hek naar de trein is open en iedereen loopt vlug naar zijn/haar rijtuig. Mijn pech is het dat ik helemaal naar achteren moet.

De rit opzich is schitterend. heerlijk zo’n 300 kilometer per uur gangetje. Jammer alleen dat ik bijna geen uitzicht heb en dat er iemand naast mij zit. Een hoekje van de airco gebruik ik om weer mens te worden.

Iets te laat arriveren we in Mulhouse. Even niet moeilijk doen en maar gelijk een taxi genomen. De beste man rond het gelijk al af naar 6 euro. Jammer voor hem, ik had 7 euro willen geven. Moet die Maar gewoon doen.*

De kamer die ik heb is ruim, er is een airco, maar die geeft niet veel verkoeling. Ook hier in Mulhouse is het warm.

Eerst effe Pa bellen, daarna Annie – net weer terug met Sander uit Amerika – dan nog effe afkoelen, maar om 8 uur ga ik toch een restaurant opzoeken. Even verderop in de straat is een Shoarma tent, een flinke Donner Kebab is mijn deel. Tegen half negen loop ik nog even een supermarkt in. Het verloren vocht vqan de dag moet weer aangevuld worden.

Achteraf in een hoekie staat een PC met gratis internet. Hoewel zo’n Frans toetsenbord maakt het toch nog hard werken.
De AZWMQ zitten niet op hun plek, even zelf iets anders invullen….

Londen is Hot

Voor een zondag, dan wel op vakantie, blijf ik toch even langer liggen. Zo rond half tien ga ik ontbijten. Hoewel er een buffet is, en er toch veel te kiezen valt, val ik voor een echt Engels ontbijt. Bacon, eieren, aardappel en witte bonen in tomatensaus. Twee kleine croissants met jam na en twee glasen Jus d’Orange om het weg te spoelen. Voorlopig hoe ik even niks meer te hebben.

Voor Euston Station, mijn hotel ligt er praktisch tegenaan, stopt de zwarte lijn van London SightSeeing Bus. Het duurt echter wel even voordat de bus komt. Na een korte rit en een overstap op de gele bus stap ik uit bij Buckingham Palace. De klok geeft twaalf uur aan. Iedere tourist in Londen heeft zich hier verzameld. De wisseling van de wacht ziet er wel leuk uit, ik heb wel het gevoel dat ik niet alles gezien heb.

Terug bij de bushalte stap ik in een vrijwel lege bus. De vorige zat hutje mutje vol, ik zat beneden. Hier ga ik naar boven toe. In de zon, maar met de wind door mijn haren. Maar ook nu vertrekt de bus hutje mutje vol. Alle grote bezienswaardigheden trekken voorbij. In de stad is het druk. Op dit moment genieten de Engelsen van een Bank Holiday, een extra lang weekend. Veel, ehh heel veel mensen zijn naar de hoofdstad gekomen. Op Trafalgar square bruist het van de bezigheden. Verder in de stad geniet men net zo veel.

Bij Marble Arch stap ik over op de rode lijn. Anders dan in York duurt een rondje hier twee uur. In York was het één uur. De rode lijn volgt veel van de gele lijn. Ik had besloten om The London Eye te bekijken, maar daar is het zo druk dat ik dit wel ga bewaren voor een ander keertje. London in één dag is wel te doen, maar je ziet alleen de buitenkant van alles. Ik moet nog eens The Tower van Londen in, Harrords heb ik niet gezien. En nog veel meer niet. Gelukkig gaan er veel goedkope vluchten naar deze stad. Kwestie van plannen.

Door mijn ritjes op de bus ben ik aardig gaar geworden. Weinig drinken, niets te eten, veel te zien en een brandende zon op mijn knar. Tja je kan alleen maar zeggen Londen is Hot.

Na veel zitvlees te hebben gekweekt stap ik over op de Zwarte lijn, weer is het overstappunt Marble Arch. Deze zwarte lijn brengt me weer bij Euston Station. Op het station ga ik voor orginele Engelse Fish and Chips. Helaas, helaas, de zaak is net gesloten. Die Fish moet maar even wachten. Dan maar naar de buurman, Een Koning van een Burger. De Angus smaakt net zo lekker als gisteren op het station van York. In de winkeltjes op het station sla ik de nodige liters vocht in. Ik heb vandaag veel verloren, maar dat drinken we d’r wel weer bij.

Nu ik dit zo intik gloeit alles wat onbeschermd is geweest. Mmm wie had dat gedacht, in Londen een lichte verbranding oplopen. Echt Hot Londen.

Previous Entries