Foto’s

Ik ben door mijn ±1350 India foto’s gegaan en heb een kleine selektie op internet gezet. Volg de link naar http://digitaal.bertselles.nl/india

‘k bin weer thuus

Gisteravond nadat ik de weblog had beschreven heb ik de kamerdeur van het hotel voor de laatste keer achter me dicht laten vallen. Bij de balie hebben we de laatste plooien glad gestreken. Die plooien koste maar 4500 Roepees. Drie dagen eten en nog een halve dag de kamer extra.

Voordat de taxi komt nog snel nog even dineren. Er wacht een biefstuk met mijn naam erop. De biefstuk smaakt heerlijk, maar die van twee dagen geleden was lekkerder (hoewel er geen verschil in zat).

De taxi is precies op tijd. Onze Delhi chauffeur van Koenig brengt ons ook weer naar het vliegveld. Toch handig als ze eenmaal je gezicht kennen, je krijgt dan dezelfde chauffeur terug. Onderweg naar het vliegveld wordt er stevig gebabbeld, ’t is net of je elkaar al kent.
Op het vliegveld geeft ik hem 100 roepees. Volgens de papieren mag het niet, maar ach drinkgeld kan toch geen kwaad? Hij wil het eerstniet aannemen.

Op het vliegveld mogen we niet naar binnen…. vreemd. We mogen pas naar binnen als de balie van de KLM open is, nog een half uurtje wachten. Dat doen we aan de overkant in een restaurant. Waarschijnlijk heeft deze regel niks met de extra beveiliging te maken, maar doen ze het altijd zo. Na 30 minuten wachten mochten we wel naar binnen. Gelijk de koffers maar wegbrengen. De baliemedewerkster geen mij een raamplaats en Lex en gangplek. De plek tussen ons in gaat ze blocken, niemand komt er te zitten. Heel prettig van die mevrouw. Geeft ook gelijk aan dat de vlucht niet vol zit, mooi die extra ruimte.

Na de koffers afgeven zijn we direct door de beveiliging gegaan. Net als op Shimla, niet zeuren, wat ze willen zien, laten zien… dan ben je het snelste van ze af. Daarna de laatste roepees uitgeven, of eigenlijk nieuw plastic geld gebruiken. En dan rustig zitten en kijken hoe het er op Indira Ghandi Internationaal Vliegveld er aan toe gaat. Later besluiten we bij Gate 9 te gaan zitten, daar moeten we wezen voor Amsterdam.

Het is wachten, maar de tijd gaat redelijk snel. Het instappen wordt strak georganiseerd. Eerst ouderen en kleine kinderen, dan pas de KLM kaarthouders, daarna rij 50 t/m 69… he dat zijn wij. Vlak voor het instappen wordt de handbagage wederom gecontroleerd. Heeft je tas wel een beveiligingsstempel? Nee, ga die eerst maar regelen en kom daarna maar terug. Als je wel een stempel hebt, en dat hebben we, dan pas mag je door. In de slurf, vlak voor de ingang, inhoud van de tas laten zien. Mobieltje aan, fototoestel aan… Dan pas mag je naar binnen. En in het vliegtuig niet vergeten alles weer uit te zetten, anders vertrekken ze niet.
Een heel gedoe, jammer dat het nodig is, maar vooral niet tegen verzetten. Je hebt alleen jezelf er mee.

Het houdt wel in dat de vlucht met een half uur vertraging vertrekt. Na het eten, Indiaas vegetarisch, gaan de lichten uit en kan er geslapen worden. Daar maak ik dankbaar gebruik van. Tegen acht uur, Delhi tijd wordt ik weer wakker en niet lang daarna gaan de lichten van de cabine weer aan. Het is nog zo’n 2 uurtjes vliegen (ergo, 4 uur ’s ochtends Nederlandse tijd).
De twee uur gaan snel voorbij en voordat we er erg in hebben wordt de landing ingezet en zijn we weer op Nederlandse bodem. Het is heerlijk koud als we door de slurf het stationsgebouw in lopen.

De koffer is er snel. Waar alle Indiers zijn, geen idee. Ze staan niet op de koffer te wachten. Allemaal op doorreis naar andere landen? Het kan maar zo.

Even rond half zeven bel ik Pa. Ik neem de trein van 06:55, ben dus in Lelystad om 08:00. Lex wordt door zijn familie opgehaald. We spreken af dat we nog een keer voor cursus naar India gaan. Niet meer voor 5 weken, want dat is best wel lang. Nee, gewoon een korte cursus van 14 dagen, net lang genoeg. We moeten alleen nog even kijken welke cursus het wordt. Ach, van Oracle, Netwerk of Windhoos kun je nooit genoeg weten. Er zal best wel een cursus tussen zitten die 14 dagen duurt.

Als ik op Lelystad Centrum aankom en naar de uitgang loop. Nog geen Pa. 15 seconden later komt hij net de hoek om rijden. Prima timing Pa!

Al keuvelend bereiken we Kampen, niks geen Jetleg – het is voor mijn gevoel 12 uur ’s middags. Even boodschappen doen en dan vlug naar huis. Die heb ik een ietsie pietsie toch wel gemist.

Het is nu 11:00 als ik dit in klop. ‘k ben net met de auto rond geweest. Een buurman heeft me moeten helpen met de auto starten. Geen beweging in te krijgen. Maar na een rondje Kampereiland en een bezoekje aan de garage blijkt er niets aan de hand te zijn. De accu is nog goed en het opladen gaat ook prima. Ach, als je 5 weken stil staat, in de winter, dan zou je zelf ook denken… Mmmm bekijk het maar, ik doe even niks.

Zometeen naar Pa voor een Hollandse warme hap. Wat het wordt…. Niet zo moeilijk, het is in de weblog voorbij gekomen.

Bijna weg

Vandaag net zo veel als gisteren gedaan. Niks eigenlijk. De grote gebeurtenis van de ochtend was het inpakken van de koffer. Hoewel ik alleen de shampoo en deo spul achterlaat, wat op zich niet erg veel ruimte in beslag neemt, lukt het aardig om de koffer te sluiten. Komt misschien ook dat ik mijn kleding geperst heb…. Gewoon er op gaan zitten.

’s Middags doe ik het rustig aan bij de lunch. Een Club Sandwich die toch nog aardig vult. Hoewel de kamer wel is opgeruimd en het bed is opgemaakt, plof ik toch op bed om even een paar zzzzzz in voren te pakken. De middag verloopt verder met de film Elisabeth.

De taxi komt om 20:00, de kamer verlaten we om 18:00. Het is nu 17:30. Tussen kamer en taxi gan we hier nog dineren. Er is een Steak met mijn naam erop. Alleen zorgen dat het bloed niet op mijn gele shirtje komt (zoals laatst).

Of we vanavond op tijd vertrekken of dat het vliegtuig optijd landt, dat is maar de vraag. Er wordt mist voorspelt. Delhi blijkt een nieuwe landingsbaan te hebben waar een mist installatie nog ontbreekt. Mist die ze hier in de winter bijna dagelijks hebben. Er wordt veel vertagingen vanavond/vanacht verwacht.

We hopen te vetrekken om 01:30, plaatselijke tijd, en hopen dan om 05:55 weer op Europeese bodem te zijn. Anders vlucht KL872 uit Delhi, die zal wel later op Schiphol landen.

Even helemaal niks doen

Geen plannen en dan nog bijna te laat komen…… Bijzonder al zeg ik het zelf. We hebben afgesproken om rond 09:30 naar het ontbijt te gaan. Dat werd dus 09:50 als ik eindelijk van de kamer ga. Beneden bij het buffet krijgen we meteen te horen dat ze met 10 minuten gaan sluiten.
Een heerlijk Engels ontbijt schep ik op mijn bord: worstjes, bacon, roerei en stukjes aardappel. Nog even een schaaltje fruit en een paar flesjes vers vruchtensap. Kom, binnen een paar minuten staat m’n tafel vol. Het glijdt lekker naar binnen.

Na het ontbijt blijven we beneden. Met mijn laptop ga ik in de lobby zitten. Even de beveiligingssleutel vragen bij de balie en ik kan heerlijk draadloos internetten. Lex gaat buiten op het terras zitten. Delhi is goed afgekoeld de laatste paar dagen. Het is zo rond de 23C. Met een klein briesje. Heerlijk zo medio december en dan nog lekker in een shirtje met korte mouwen zitten. Dat gaan we zeker missen.

Na de eerste stroomonderbreking krijg ik geen internetverbinding meer. Ik besluit maar bij Lex te gaan zitten. Ze zijn met onze kamers bezig als ik de laptop naar boven breng. Er volgen gedurende de dag nog 5 korte onderbrekingen. En niemand kijkt er van op.

Met een beetje babbelen ronden we de ochtend af. Om 13:00 gebruiken we de Lunch. Of eigenlijk scheppen we ruimschoots op van het buffet. Tja buffet he, je mag ook twee keer opscheppen.
Om twee uur zijn we weer op de kamer. Rond half drie ben ik heerlijk vertrokken naar dromeland. Zo rond half vijf ben ik weer terug. Eens kijken of internet weer beschikbaar is.

Het resultaat van mijn internet perikelen vind je boven aan de pagina in de blauwe balk, bij Taj Mahal. Het duurt en duurt maar voordat ik alle plaatjes heb kunnen sturen. Overmorgen gaan we weer internetten met hogere snelheden.

Vanavond gaan we om zeven uur dineren, misschien wel twee keer. Gelukkig wappert mijn broek me rond de ehhh je weet wel. Dit zijn slechte dagen voor de riem.

Morgen om 18:00 checken we uit. Om 20:00 laten we de taxi komen en dan gaan we heerlijk rondhangen op het vliegveld. Als we kunnen inchecken dan leveren we gelijk de koffers in en gaan dan van achter de douane nog even kijken naar de reiswereld die aan ons voorbij trekt.
Of dit allemaal ook gaat lukken… Ik zal het schrijven vanuit een andere tijdzone GMT+1 en niet meer GMT +5 1/2.

Het is wit en blinkt in de zon?

Voor sommige dingen moet je wel vroeg je bed uit. Het blijkt dat Agra toch een flink stuk rijden is. Koenig heeft deze dagtocht voor ons geregeld. Pas nu realiseer ik me dat bij vertrektijd 06:00 staat. Om kwart voor zes zijn we beneden. Maar om half zeven zitten we er nog steeds. Onze chauffeur had die tijd doorgekregen. Niet getreurd, we zijn opweg.

Groot en kleine ShivaHet is nog donker en soms veradelijk mistig, als we binnendoor rijden naar de NH2. Die weg brengt ons naar Agra toe. Op de borden zien we dat Agra toch zo’n 200 kilometer van Delhi verwijderd ligt. Het wordt dus een hele zit voordat we er zijn. En dat zonder ontbijt. Buiten Delhi stoppen we bij een groot beeld van Shiva, een van de drie hoofd goden. Er staat een replica van het grote beeld naast. In de ochtend mist geeft dat wel een apart plaatje. Het kleine beeld geeft de details goed weer.
Na twee uur rijden is de chauffeur toe aan een momentje rust. De pitstop wordt gehouden bij een plaats waar meer touristen taxi’s hun klantjes droppen. Eet gelegenheid, plaspauzen en heel veel winkeltjes waar je veel te dure souvenirs kan kopen. Nee we wachten Agra wel af.

Tegen half elf ontmoeten we onze gids in Agra. Agra doet niet onder voor Delhi. De drukte hier is net zo erg. We hebben zelfs geluk, het is vandaag een moslim feestdag. De meest moslims zijn niet onderweg. Eerst rijden we naar het hoofd onderwerp van vandaag, De Taj Mahal.

De controle bij de Taj is heel erg scherp. Allemaal nog een gevolg van Bombay een paar weken geleden. Geen enkel los electronica draadje of MP3 speler wordt doorgelaten. Het lichaam wordt op de ouderwetse manier gedaan. Nadat we konden doorlopen staan we eerst in een fort dat voor de Taj Mahal ligt. We zijn bij de oostpoort naar binnen gegaan. De noord port geeft toegang tot het terrein van de Taj zelf. We hebben nu geluk dat het later op de dag is. ’s ochtends vroeg is de Taj niet eens te zien door de mist, vooral december, januari en februari zijn lastige maanden vanwege de ochtendmist. Als we door de gids bijgepraat worden over het gebouw komt de zon langzaam door. Het wit van het gebouw gaat nog meer spreken.
Gekochte foto'sZoals iedere gids heeft deze ook connecties met fotografen die wel professionele foto’s wil maken. Een minimale afname van zes per persoon willen ze. Als ik niet hap en zeg dat ik drie wel genoeg vind blijven ze volharden. Ik draai me om en loop maar weg. ‘k Heb geen zin in een discussie. Ze lopen me achterna en vinden nu drie ineens wel genoeg. Ik geef toe, het zijn leuke plaatjes. Uiteraard schiet hij er meer dan zes. Uiteraard koop ik er vier.

Binnen in de Taj legt de gids uit wat voor soort marmer het is. De motieven die zijn aangebracht zijn van verschillende edelstenen gemaakt. Het marmer laat zelfs een beetje licht door als je er met een zaklamp tegenaan schijnt. Het gebouw is volkomen symmetrisch. Arbeidslieden hebben er 22 jaar lang vakwerk afgeleverd. Deze Taj Mahal is een Mausoleum voor de vrouw van de grootmogol. De bouw van een zwart marmeren mausoleum, voor hemzelf, is er nooit van gekomen, de Mogol stierf in gevangenschap. Hij is bijgeplaatst in de Taj Mahal naast zijn vrouw. Het enige niet symmetriche aan het gebouw. Aan de overkant van de rivier liggen de fundamenten voor zijn zwart marmeren Mausoleum.

De Taj Mahal in de ochtend zonNa de Taj zijn we naar een werkplaats/winkel gegaan waar ze marmeren spullen maken. Knap stukkie vakwerk. Maar omdat het een Moslim feestdag is, zijn de werklieden niet ter plaatsen. Er wordt wel uitgelegd hoe de edelstenen in het marmer wordt gezet. Na het praatje mogen we even rondkijken. Ik besluit een klein marmeren vaasje te kopen. Echt Agra vakmanschap, de prijs is er ook naar, het is gemaakt in dezelfde stad die bekend staat om zijn marmer, een mooier India souvenir kan ik niet bedenken.

Na het marmer, het rode fort van Agra. Een mooi gebouw die wij alleen maar van de buitenkant willen zien. Daarna door naar de Star of India (de ster van India). Het blijkt geen gebouw, juweel of wat dan ook te zijn. Nee het is een edelsteen die het licht in zich weerkaats als ster. We zijn een juwelierswinkel in gestuurd. Na, met enige moeite, naar buiten te zijn gegaan wil de gids ons nog een winkel in sturen, net effe aan de overkant van de juwelierszaak. Als wij niet willen stelt de gids voor om een werkplaats op te zoeken waar wantkleden worden gemaakt. Prima zeg ik, als er maar geen winkel aanvast zit. Wat we dan wel willen… Eigenlijk niks, ik heb het wel gezien. Nou geen probleem. Iedere kleine bijdrage voor zijn tijd werd door de gids op prijs gesteld. De rondleiding Agra zat er in een keer op. Niet echt erg, want het was al bijna twee uur, en we moesten nog vier uur terug rijden.

De terugweg werd via dezelfde NH2 afgelegd, na 100 kilometer stoppen we weer bij een restaurant/souvenirwinkel. Na de tosti van vanmorgen smaakte de tostie van vanmiddag net zo lekker. Het enige wat we aan vast voedsel gegeten hebben.

Even na half zeven en ruim in het donker komen we weer bij Hotel Ibis. De laatste kilometers in het donker waren zeker een belevenis. Erger eigenlijk als in het donker door de bergen rijden. Hier rijden ze makkelijk met zijn drieen langs elkaar waar eigenlijk net genoeg voor twee is. Rode fort van AgraInhalen bij een heuvel of onoverzichtelijke bocht, geen probleem. Gewoon erop vertrouwen dat de andere wel aan de kant gaat. Niet alleen auto’s doen het, vrachtwagens kunnen dit truukje ook.

Om zeven uur eten we weer in het hotel. Net als gisteren nemen we nu weer a-la-cart. Gisteren heben we een heerlijke biefstuk genomen (en oh jongen wat was die lekker) Vandaag toch maar voor de kip gekozen, maar deze smaakte net zo lekker als de biefstuk van gisteren.

Voor morgen, geen plannen. We gaan zelfs niet weg. We zijn toe aan een Europees land. Nog even Delhi in….. Nee dankje. Ik kan het eigenlijk niet meer opbrengen. Al die negatieve aandacht laat maar. Misschien even rustig zitten in de bar van het hotel. Al vast het vertrek regelen (kamer pas om 18:00 verlaten en de taxi naar het vliegveld vervroegen). We komen de tijd wel door.

Previous Entries